Munireh Baradaran - Simple Truth

279 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺷﺨﺼﯽ ﻣﺎن ﻫﻨﻮز ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد. ﯾﮏ ﭘﺘﻮی ﺳﺮﺑﺎزی روی ﺳﺮم ﮐﺸﯿﺪم ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﹺ ﭼﯿﺰ اﯾﻦ اﺗﺎق ﻧﻔﺮت ﺧﻮدم ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد. اﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ  اﻧﮕﯿﺰ را ﻧﺒﯿﻨﻢ. ﺟﺎی ﺳﺘﺎره و ﮔﻠﯽ آن ﻫﺎ را ﻫﻨﻮز ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﻧﯿﺎورده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺧﻮاب ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮوﺻﺪا ﺷﺎن ﺑﯿﺪار ﺷﺪم. ﺑﻠﻨﺪ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﻧﺪ. ﯾﮑﯽ ﻣﯽ » ﮔﻔﺖ: ﮐﺎﻓﺮﻫﺎ. ﻣﻨﺎﻓﻖ «. ﻫﺎ دﯾﮕﺮی: دﻟﻢ ﻣﯽ » ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻔﻪ « ﺷﺎن ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ، و ﭼﻪ زﻧﻨﺪه. ﻟﮕﺪی ﺑﻪ ﭘﺎﯾﻢ ﺧﻮرد. ﺑﺎﯾﺪ اﻋﺘﺮاض ﻣﯽ ﮐﺮدم، اﻣﺎ ﺗﻌﺪادﺷﺎن زﯾﺎد ﺑﻮد وﻗﯿﺢ ﻫﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﭘﺎﯾﻢ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم. ﺻﺪای زﺷﺖ دﯾﮕﺮ آن» ﮔﻔﺖ: ﺟﺎ روﯾﺸﺎن زﯾﺎد ﺷﺪه. ﯾﺎدﺷ ﺎن رﻓﺘﻪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ زﻧﺪان اﺳﺖ. « ﺻﺒﺢ ﺷﺪ. ﭼﻪ ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰ! ﭼﻪ ﺗﻠﺦ! ﺟﻨﺠﺎل ﺑﺮ ﺳﺮ ﭼﺎی ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ. ﺑﯿﺰار ﺑﻮدم و ﻣﻨﺰﺟﺮ. ﻟﻮﻟﻪ ی ﻓﻼﺳﮏ ﺧﺮاب ﺑﻮد ﺑﺎﯾﺪ ﭼﺎی را ﺑﺎ ﻟﯿﻮان از ﺗﻮی ﻓﻼﺳﮏ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ ﹺ ﻓﻼﺳﮏ ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﺗﺎ دﺳﺖ ﻣﺎ ﭼﭙﯽ آوردﯾﻢ. ﯾﮑﯽ ﺳﺮ ﻫﺎ ﺑﻪ ﭼﺎی ﻧﺨﻮرد و ﭼﺎی ﻧﺠﺲ» ﻧ« از ﺧﯿﺮ ﭼﺎی ﮔﺬﺷﺘﯿﻢ.  ﺸﻮد ﮐﺎر ﺑﻪ دﻋﻮا ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺎ اﺻﻼ ﻓﻀﺎی ﺳﻨﮕﯿﻦ و اﻧﺰﺟﺎرآور اﺗﺎق ﻫﺮ روز ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﻏﺬا و ﺧﻮاﺑﯿﺪن ﺑﻪ آن ﺟﺎ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ. در راه رو ﯾﺎ ﺣﯿﺎط ﻣﯽ ﭘﻠﮑﯿﺪم ﯾﺎ وﻗﺘﻢ را در اﺗﺎق ٦ ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪم ﮐﻪ ﺷﺮاره ﻫﻢ آن ﺟﺎ ﺑﻮد و در دلد ﻫﺎ و ﮔﭗ و ﮔﻔﺖ ﻮﻫﺎ وﮔ ﻣﺎن ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﻗﺎﻧﻮن ﻗﺪﯾﻤﯽ زﻧﺪان، ﻫﻢ ﭼﻨﺎن اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﺑﺮوﯾﻢ. اﻣﺎ دﯾﺮی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺗ ﻮان ﺳﺮﭘﯿﭽﯽ زﻧﺪه ﻧﮕﻪ ﻣﺎن ﻣﯽ داﺷﺖ و آن روز اﯾﻦ ﺗﻮان ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. از ﻫﻤﺎن روز اول ﺑﻪ دﻓﺘﺮ زﻧﺪان و رﺣﯿﻤﯽ، ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﺿ ﺮ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﺑﺎ ﺗﻮاب ﻫﺎ، ﻫﻢ اﺗﺎق ﺑﺎﺷﯿﻢ، ﺑﺎﯾﺪ اﺗﺎﻗﻤﺎن را ﻋﻮض ﮐﻨﻨﺪ. رﺣﯿﻤﯽ ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺗﺼﻨﻌﯽ ا ﭼﺎره » ش ﮔﻔﺖ ﯾﯽ ﺟﺰ ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺪارﯾﺪ و ﻗﺎﻧﻮن زﻧﺪان ﺑﺎﯾﺪ رﻋﺎﯾﺖ ﺷﻮد. ﺑﺎاﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﻦ ﺑﺎﻻ ﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮاﻫﻢ ﮐﺮد. « ﻋﺬرا اﻣﺎ رﻓﺘﺎری دﯾﮕﺮ ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ. از ﻫﻤﺎن ﹺ اول وارد اﺗﺎق ﻫﻔﺖ ﻧﺸﺪ، روز ﺣ ﺘﺎ ﺑﺮای ﺧﻮردن ﻏﺬا و ﺧﻮاب. در راه رو ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ اﻋﺘﺮاض اش ﻋﻠﻨﯽ ﺑﺎﺷﺪ. و ﮐﯿﻨﻪ  اﯾﻦ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ ﭼﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ. اﻗﺪس، ﻧﺎدم ﺗﻮزی ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪش ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﻂ وﻧﺸﺎن ﮐﺸﯿﺪ. ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﺷﺎن رﯾﺨﺘﻨﺪ ﺳﺮ ﻋﺬرا و او را ﺑﻪ زور ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎق ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ. ﻋﺬرا ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣ ﮐﯽ ﺮد. آﻧﻬﺎ ﺷﺮوع ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻓﺤﺶ و ﺑﺪوﺑﯽ راه و زدن. اﻋﺘﺮاض ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺣﻖ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻧﺪارﻧﺪ و ﮐﻮﺷﯿﺪﯾﻢ ﻋﺬرا را از زﯾﺮ دﺳﺖ وﭘﺎﺷﺎن ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﯿﻢ. اﻗﺪس از ﻏﯿﻆ و ﻧﻔﺮت ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و داد » زد: ﻣﯽ ﺣﻖ، ﺣﻖ. ﻣﺎ ﻫﻤﻪ دﯾﻮار ﮔﺬاﺷﺖ ﯾﺎ ﻃﻨﺎب  ﺣﻘﯽ دارﯾﻢ. ﺷﻤﺎﻫﺎ را ﺑﺎﯾﺪ دم دار ﺑﻪ ﮔﺮدن ﺗﺎ ن اﻧﺪاﺧﺖ. « ﺑﻪ راﺳﺘﯽ ﻫﻢ در آن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻢ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮔﻠﻮی ﻋﺬرا ﯾﺎ ﯾﮑﯽ از ﻣﺎ را ﺑﺪرد. ﺻﺪای ﭘﺎﺳﺪاری ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ » ﹰ ﺣﺠﺎب ﮐﻨﯿﺪ. ﻓﻮرا « و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺳﺮوﮐﻠﻪ ی