Munireh Baradaran - Simple Truth

280 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﻣﺠﺘﺒﯽ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ. دﺳﺘﻮر داد ﻫﻤﻪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﺎی ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﺮوﻧﺪ و درﻫﺎ را ﺑﺴﺖ. ﻋﺬرا زﯾﺮ ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ او ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﺑﺮﯾﺪه ﺑ ﺮﯾﺪه و درﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﺶ از ﺧﺸﻢ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ، ﻣﯽ ﮔﻔﺖ: ﺑﺎ اﯾﻦ » ﻫﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﮐﺮد و ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ﻣﺠﺒﻮرم « ﮐﻨﯿﺪ. ﹺ اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻋﺬرا ﺑﺎ ﻟﮕﺪ ﺑﻪ داﺧﻞ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺷﺪ. ﮐﻨﺎر در ﻧﺸﺴﺖ و ﭼﻨﺪ در ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ دوﺑﺎره در ﺑﺎز ﺷﺪ ﻋﺬرا زد ﺑﯿﺮون و ﺗﻼش ﻋﻔﺖ و دﯾﮕﺮان ﺑﺮای ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی ﺑﯽ ﻓ ﺎﯾﺪه ﻣﺎﻧﺪ. ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﯾﯽ ﻣﺎ ﻫﻢ دﯾﮕﺮ ﭘﺎ ﺑﻪ آن اﺗﺎق ﻟﻌﻨﺘﯽ ﻧﮕﺬاﺷﺘﯿﻢ و ﺑﻪ اﺗﺎق ٦ ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎن ﮐﺮدﯾﻢ. ﻋﺬرا ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮد. ﭼﻨﺪ روزی ﺟﯿﺮه ی ﻏﺬاﯾﯽ ﻣﺎ را ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﻔﺖ ﻣﯽ دادﻧﺪ و ﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ. اﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺟﺎی ﻣﺎ در اﺗﺎق ٦ ﺗﺜﺒﯿﺖ ﺷﺪ. ﻣﺪﯾﻮن ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻋﺬرا ﺑﻮدﯾﻢ. از ﺳﺎل ٦٤ ﹺ ﺟﺪاﯾﯽ از زﻧﺪاﻧﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﺎی ﺗﻮاب راﯾﺞ ﺗﺮ ﺷﺪ. در اﯾﻦ ﻣﻮرد ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺗﻨﺪﺗﺮ از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ آن  ﮐﺮدﻧﺪ. اﯾﻦ ﺑﺮﺧﻮردﻫﺎی ﺗﻨﺪ و اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﻫﺎ ﻣﻐﺎﯾﺮ ﺑﺎ ﺳﺎل  ﮐﺎﻣﻼ ﹺ ﺑﯿﺶ ﻫﺎی ﭘﯿﺶ ﺑﻮد. در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﹺ ﭼﭙﯽ ﺗﺮ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﺮزﺷﺎن ﺑﺎ ﺗﻮاب روﺷﻦ ﺑﻮد، آن  ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﻫﺎ ﺗﺎ ﮐﺘﯿﮏ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﻧﺪاﻣﺖ را ﺗﻮﺟﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و درﻧﺘﯿﺠﻪ ﻓﺸﺎر ﮐﻢ ﺗﺮی را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ. ﭼﭗ ﻫﺎ زﯾﺮ ﻓﺸﺎر و ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺑﯿﺶ ﺗﺮی ﺑﻮدﻧﺪ. اﻣﺎ از ﺳﺎل ٦٤ و ٦٥ ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﺧﻂ ﺷﺎن را ﺗﻐﯿﯿﺮ دادﻧﺪ و ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎوﻣﺖ. ﻫﺮ ﺟﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﻘﺎوﻣﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﺮوﺻﺪا و ﺟﻨﺠﺎل زﯾﺎدی ﻫﻢ راه ﺑﻮد. روز ﻫﺎ از اﻧﺘﻘﺎل ﻣﺎ ﺑﻪ اوﯾﻦ ﻣ ﯽ ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز وﺳﺎﺋﻞ و ﻟﺒﺎس ﻫﺎ ﻣﺎن را ﻧﺪاده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﺮ روز ﺑﻪ ﭘ ﺎﺳﺪارﻫﺎ ﯾﺎدآور ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ، آﻧﻬﺎ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﻤﯽ دادﻧﺪ و ﺧﺎﻣﻮش ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﻣﺎن ﮐﺮدﻧﺪ. راﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﺤﺶ ﻫﺎﺷﺎن ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﺗﺮ از اﯾﻦ ﺳﮑﻮت ﺗﺤﻘﯿﺮآﻣﯿﺰ ﺑﻮد. ﺷﺮاره و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﮐﻪ زودﺗﺮ از ﻣﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﻟﺒﺎس و وﺳﺎﺋﻞ ﺿﺮوری را ﺑﻪ ﻣﺎ دادﻧﺪ. وﻗﺘﯽ ﺑﺎﻻﺧﺮه وﺳﺎﺋﻠﻤﺎن رﺳﯿﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮرﻧﺎﺟﻮری درﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد. ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﮐﺘﺎب، ﮐﺎرﻫﺎی دﺳﺘﯽ، ﭘﺎرﭼﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ در دﺳﺖ دوﺧﺖ ﺑﻮد و ﺳﯿﮕﺎرﻫﺎی ﻣﻦ. اﻣﺎ دﺳﺖ ﺑﺮ ﻗﻀﺎ ﺷﺮاره و ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ زودﺗﺮ از ﻣﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﮐﺘﺎب ﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺧﻮد آورده ﺑﻮدﻧﺪ و آن ﻫﺎ را ﻫﻨﻮز داﺷﺘﻨﺪ. ﭘﯿﺶ ازﻫﺮﭼﯿﺰ ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ آن ﻫﺎ را ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﯿﻢ و دور از ﭼﺸﻢ ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺑﺨﻮاﻧﯿﻢ. ﻧﻮﺑﺖ ﮐﺎرﮔﺮی از ﻃﺮف دﻓﺘﺮ و ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﺪ. اﯾﻦ ﻧﻮع دﺧﺎﻟﺖ ﻫﺎی زﻧﺪاﻧﺒﺎن ﻫﺎ، ﮐﻪ در ﺳﺎل ٦٣ ﻫﻢ در اوﯾﻦ ﺣﺎ ﮐﻢ ﺑﻮد، آزاردﻫﻨﺪه ﺑﻮد. ﮐﻢ ﺗ ﺮﯾﻦ ﺣﻘﻮق زﻧﺪاﻧﯽ، ﺣﺘﺎ در ﻣﺤﺪوده ی ﮐﻮﭼﮏ زﻧﺪﮔﯽ در ﺑﻨﺪ ﻫﻢ ﭘﺎﯾﻤﺎل ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﺮای ﻣﺎ اﻫﻤﯿﺖ زﯾﺎدی داﺷﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدﻣﺎن ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﻌﺪاد و اﺷﺨﺎص ﺑﺮای ﮐﺎر روزاﻧﻪ ی ﺑﻨﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ. وﻗﺘﯽ ﺧﻮدﻣﺎن ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﻫﯿﭻ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ از