Munireh Baradaran - Simple Truth

281 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﺒﺎن ﻫﺎ در اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﻢ دﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮ دﻧﺪ، دردﺳﺮﻫﺎ ﺷﺮوع ﺷﺪ. ﺧﯿﻠﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ ﮐﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽ ﹺ ﺑﻌﺪ را اﻋﻼم ﮐﻨﻨﺪ و ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﭼﺎی ﹺ روز ﮐﺮدﻧﺪ اﺳﺎﻣﯽ ﮐﺎرﮔﺮی ﻣﯽ رﺳﯿﺪ، ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ آن را ﺑﺮدارد ﯾﺎ ﺳﻔﺮه را ﭘﻬﻦ ﮐﻨﺪ و ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﺎن را ﺑﮕﺬارد و ﻏﯿﺮه. ﮔﺎه ﻧﺎم ﯾﮏ ﻧﻔﺮ در ﻟﯿﺴﺖ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ از ﻗﻠﻢ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد و او ﻫﺎ ﻫﻔﺘﻪ از ﮐﺎرﮔﺮی ﻣﻌﺎف ﻣﯽ ﺷﺪ ﯾﺎ ﺑﺮﻋﮑﺲ ﮐﺴﯽ ﭼﻨﺪ روز ﭘﺸﺖ ﺳﺮﻫﻢ ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﺎرﮔﺮی » ﮐﻨﺪ. « اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮش ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ و رﺣﯿﻤﯽ ﻧﻤﯽ رﻓﺖ. از ﻗﺒﻮل ﻣﻨﻄﻖ ﺳﺎده ی ﻣﺎ ﺳﺮ ﺑﺎز ﻣﯽ زدﻧﺪ و ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ » ﻗﺎﻧﻮن زﻧﺪان ﻻزم ﺑﻪ اﺟﺮاﺳﺖ. « ﻣﺎ از اﯾﻦ اوﻟﯿﻪ  ﺣﻖ ﻣﺎن ﺑﻪ دﻓﺎع ﺑﺮﺧﺎﺳﺘ ﯿﻢ و ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﺗﻦ ﻧﺨﻮاﻫﯿﻢ داد. روزی ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ اﺗﺎق ﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﺪ و آن ﻫﺎ اﺳﻢ ﻫﺎﯾﯽ را از ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ، ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺑﻪ ﺟﺰ ﯾﮑﯽ ـ دوﻧﻔﺮی، ﻫﻤﻪ در اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻊ اﺗﻔﺎق ﻧﻈﺮ داﺷﺘﯿﻢ. ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﻨﺪان ﻫﻢ ﺑﺰرگ ﻧﻤﯽ ﻧﻤﻮد. ﻣﯽ داﻧﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ در ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﭘﺎی ﭼﻨ ﯿﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد. اﻣﺎ، ﻣﺎ ﻣﺎه ﻫﺎ ﺑﺎﺑﺖ اﯾﻦ ﻗﺎﻧﻮن آزارﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ دﯾﺪﯾﻢ. ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ، دﺳﺖ ﺷﻮﯾﯽ و ﺣﻤﺎم ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﮐﺜﯿﻒ ﻣﺎ ﻧﺪ و ﻣﺎ ﺑﺎﺑﺖ آن ﺗﻬﺪﯾﺪ و ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺷﺪﯾﻢ. ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ اﯾﻦ ﻃﻮری ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮاب ﻫﺎ و زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﻫﺎی ﺳﻪ اﺗﺎق ﹺ ﻟﺞ از ﺳﺮ ﺑﺎزی، دﯾﮕﺮ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ آﻟﻮده و ﮐﺜﯿﻒ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد، اﻣﺎ ﺣﻖ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮی را ﺑﻪ ﻣﺎ وا ﮔﺬار ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. اﯾﺴﺘﺎدﮔﯽ ﻣﺎ، ﺗﻮاب ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺟﻨﻮن ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد. ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ در راه رو ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از آن ﻫﺎ ﺑﻪ وﯾﮋه ﺑﺎ ﺳﺮدﺳﺘﻪ ﻫﺎﺷﺎن اﻗﺪس ﯾﺎ ﻋﻔﺖ روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ، ﺑﺮاﯾﻤﺎن ﺧﻂ وﻧﺸﺎن ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ و ﻓﺤ ﺶ ﻣﯽ دادﻧﺪ. اﻗﺪس ﻓﺤﺶ ﻫﺎی رﮐﯿﮏ ﻫﻢ ﻣﯽ داد. ﻋﺬرا را ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از ﻫﻤﻪ اذﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﯾﮏ ﺑﺎر ﮐﻪ در راه رو ﺗﻨﻬﺎ ﮔﯿﺮش آورده ﺑﻮدﻧﺪ، دوره اش ﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ او را ﺑﺰﻧﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪای دادوﻗﺎل ﺑﯿﺮون دوﯾﺪﯾﻢ و ﻧﺠﺎﺗﺶ دادﯾﻢ. ﺷﺮاره ﮐﻪ زﯾﺎد ﺟﻮش ﻣﯽ ﺧﻮرد، ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از ﻫﻤﻪ از اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ رﻧﺞ ﻣﯽ ﺑﺮد و ﻟﺮزش دﺳﺖ ﹺ زﺑﺎﻧﺶ ﺑﯿﺶ ﻫﺎ و ﻟﮑﻨﺖ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﯾﮏ روز ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﺤﺶ ﻫﺎ و دری دﻫﻦ ﻫﺎی اﻗﺪس اﻋﺘﺮاض ﮐﺮد، اﻗﺪس ﺑﺎ دﺳﺘﻪ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ  ی ﺟﺎروی دم ﮐﺮد. ﺷﺮاره ﺑﻪ ﺣﯿﺎط دوﯾﺪ و اﻗﺪس ﭼﻮن روﺳﺮی ﺳﺮش ﻧﺒﻮد، ﻫﻤﺎن در  ﺟﺎ دم اﯾﺴﺘﺎد ﺑﻪ ﺑﺪوﺑﯽ راه ﮔﻔﺘﻦ: دﻟﻢ ﻣﯽ » ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻮب آن ﻗﺪر ﺑﺰﻧﻢ ا ت ﮐﻪ ﺟﻠﻮی آن دوﺳﺖ ﻫﺎی ﮐﺎﻓﺮت ــ ﻣﻨﻈﻮرش زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎی ﺑﻨﺪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ ــ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺸﯽ. « ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ. آن ﺑﺎﻻﯾﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه. ﺷﺮاره ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﭼﻪ ﺗﺮاژدی ﻣﻀﺤﮑﯽ!