Munireh Baradaran - Simple Truth

282 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﯿﺜﻢ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ رﺋﯿﺲ زﻧﺪان اوﯾﻦ ﻫﻢ ﺷﺪه اﺳﺖ. اﻣﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮی در اوﺿﺎع ﭘﺪﯾﺪ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد. ﯾﮏ روز دﺳﺘﻮر آﻣﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﯽ ﺑﺎ ﺣﺠﺎب در ﺳﺎﻟﻦ ﺟﻠﻮﯾﯽ ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﻢ. ﻣﯿﺜﻢ ﺧﻮدش آﻣﺪ. ﻣﺎ ﺑﻪ آن ﭼﻪ در ﺑﻨﺪ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺑﻪ ﺿﺮب ﻫﺎ، ﺑﻪ ﺷﺘﻢ و ﺗﻮﻫﯿﻦ و ﺑﺪوﺑﯽ راه ﻫﺎ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮدﯾﻢ و ﺣﺘﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﮔﻔﺖ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺟﺎﻧﯽ ﻧﺪارﯾﻢ. رﺋﯿﺲ زﻧﺪان ﺑﺎ ﺗﺄ ﮐ ﯿﺪ ﮔﻔﺖ ﻫﯿﭻ زﻧﺪاﻧﯽ ﺣﻖ ﻧﺪارد دﺳﺖ روی زﻧﺪاﻧﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﻨﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺣﺮف ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺳﺎل ﻫﺎ در ﻋﻤﻞ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ » ﺑﺨﺸﺶ ﮔﻨﺎﻫﺎن « و ﺧﻼﺻﯽ ﺷﺎن در ﮔﺮو اﻧﺘﻘﺎم ﮔﯿﺮی از ﻣﺎ اﺳﺖ. ا ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﺗﺄ ﮐﯿﺪﻫﺎی ﺻﺮﯾﺢ ﻣﯿﺜﻢ، ﺗﻮاب ﻫﺎ ﮐﻤﯽ دﺳﺖ وﭘﺎ ﺷﺎن را ﺟ ﻤﻊ ﮐﺮدﻧﺪ. آن روز ﻣﺸﮑﻼت دﯾﮕﺮ را ﻫﻢ ﭘﯿﺶ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﻣﮕﺮ او در ﻣﻘﺎم رﯾﺎﺳﺖ اﺟﺮاﯾﯽ ﮐﺎری ﺑﮑﻨﺪ. ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﮐﺎر و ﮐﺎرﮔﺮی و دﺧﺎﻟﺖ دﻓﺘﺮ را ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﮐﺸﯿﺪم و ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫﯿﻢ دﻓﺘﺮ ﺑﺮای ﻣﺎ ﻣﺴﺌﻮل ﺣﻤﺎم و ﻏﺬا و ﻏﯿﺮه اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﺪ. ﻣﯿﺜﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﭘﺎﺳﺦ ﺻﺮﯾﺤﯽ ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﻪ ﺷﻮﺧﯽ و ﺗﻤﺴﺨﺮ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: ﺧﺎﻧﻢ » ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ﻣﺴﺌﻮل ﭼﯿﺰی ﺑﺸﻮﯾﺪ. ﻣﻦ از اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻤﺎ راﻣﺴﺌﻮل ﻧﺦ وﺳﻮزن « ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺟﻠﻮی ﺧﻨﺪه ﺷﺎن را ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﺪی ﮔﻔﺘﻢ » ﻗﺼﺪ ﺷﻮﺧﯽ ﻧﺪارم، اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﯽ اﻫﻤﯿﺖ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ اﯾﻦ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻞ روزاﻧﻪ ی ﻣﺎﺳﺖ. ﺗﻮاب« ﻫﺎ ﻫﻢ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﯽ زدﻧﺪ و از ﻣﺎ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻫﺎ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ « ﺗﻨﺒﻞ» ﻫﺴﺘﯿﻢ، ﮐﻪ ﻧﻤﯽ » ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺗﻦ ﺑﻪ ﮐﺎر « ﺑﺪﻫﯿﻢ، ﮐﻪ ﻗﺼﺪﻣﺎن ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺮاب» ﮐﺎری و آﺷﻮب « اﺳﺖ و.... ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ ﻣﯽ ﹰ ﻣﯿﺜﻢ ﻫﻢ ﺣﺮف ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ. ﻇﺎﻫﺮا ﺷﺎن را ﺟﺪی ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﺑﺎ آﻣﺪن ﻣﯿﺜﻢ، ﺳﺮوﮐﻠﻪ ی ﻣﺠﺘﺒﯽ ﮐﻢ ﺗﺮ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﺷﺪ. اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻫﻢ در اوﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد. ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ در اداره ی زﻧﺪان ﺑﺎ روﯾﻪ ی ﻣﯿﺜﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد. ﹺ ﭘﺎﺳﺪاری ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪﻫﺎی زﻧﺎن ﺑﻮد، ﺑﻪ روش ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺧﻮد اداﻣﻪ ﺟﺒﺎری، زن ﻣﯽ داد. ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻢ در ﺣﻀﻮر ﯾﮑﯽ از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد: ﻣﯿﺜﻢ ﺧﺮ » ﮐﯽ ﺑﺎﺷﺪ. « روزﻫﺎی ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻗﺪر ﻣﻼل ﭼﻪ آور ﻣﯽ ﹺ اﺗﺎق را ﺑﻪ روی ﺧﻮد ﮔﺬﺷﺖ. در ﻣﯽ ﺑﺴﺘﯿﻢ ﺗﺎ از ﻧﮕﺎه ﻫﺎی ﮐﻨﺞ ﮐﺎو و ﮐﯿﻨﻪ ﺗﻮز ﺗﻮاب ﻫﺎ در اﻣﺎن ﺑﺎﺷﯿﻢ. وﻗﺘﯽ در راه رو ﺑﺎ آن ﻫﺎ روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﺑﻪ ﻣﺎ زل ﻣﯽ زدﻧﺪ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﭼﯿﺰی ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺑﻌﺪ از ﺣﺮف ﻫﺎی ﻣﯿﺜﻢ، دﯾﮕﺮ آﺷﮑﺎرا ﻓﺤﺶ ﻧﻤﯽ دادﻧﺪ. ر رﻓﺘﺎ ﺳﻌﯿﺪه از ﺑﻘﯿﻪ ﺑﺎرزﺗﺮ ﺑﻮد. ﮐﻤﯽ ﻣﺴﻦ ﻣﯽ زد ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻬﺮه ﻫﻢ اش زﯾﺎد ی ﺗﮑﯿﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد. اﺧﻢ و ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺮت ﺑﺎرش ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﻧﺒﻮد. ﮔﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﻫﺎی ﭘﯿﺮاﻣﻮﻧﺶ ﮐﯿﻨﻪ ﻣﯽ ورزﯾﺪ. اﯾﻦ ﺣﺲ ﻧﻔﺮت و اﻧﺰﺟﺎر او را زﺷﺖ ﺗﺮ از آن ﭼﻪ ﺑﻮد،