Munireh Baradaran - Simple Truth

283 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﻣﯽ ﻧﻤﻮد. ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زد. ﺧﻨﺪه ﯾﺎ ﺣﺘﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی رﺿﺎﯾﺖ ﺑﺨﺶ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ ﭼﻬﺮه اش دﯾﺪه ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﻨﺪ ﻋﻀﻮ ﺧﺎﻧﻮاده اش را اﻋﺪام ﮐﺮده اﻧﺪ. ﺣﺎﻟﺘﯽ وارﻓﺘﻪ و وﺣﺸﺖ زده داﺷﺖ. ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ در راه رو ﺑﺎ او روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﺪم، ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻧﮕﺎه اش ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻧﻔﺮﯾﻦ و ﻧﺎﺳﺰا ﻣﯽ ﺟﻨﺒﯿﺪ. دﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. ا ﮔﺮ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ، دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻏﻢ اﻧﮕﯿﺰﺗﺮی دﭼﺎر ﺷﺪ. ﺗﻌﺎدل رواﻧﯿﺶ را ﺑﻪ ﮐﻠﯽ از دﺳﺖ داد. راه رو، دﺳﺖ ﺷﻮﯾﯽ و ﺣﻤﺎم ﻫﻢ ﭼﻨﺎن ﮐﺜﯿﻒ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﯾﮑﯽ ـ دوﺑﺎر ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ آﺳﺘﯿﻦ ﻫﺎ را ﺑﺎﻻ زدﯾﻢ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ را ﺷﺴﺘﯿﻢ. اﻣﺎ اﻋﺘﺮاض ﻣﺎن ﻫﻢ ﭼﻨﺎن ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ ﺑﻮد و د ﺳﺖ ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ زدﯾﻢ. ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ و ﺗﻮاب ﻫﺎ اﻋﺘﺮاض ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺗﻨﺒﻠﯽ» و « ﻧﺎزﭘﺮوری » « ﻧﺴﺒﺖ ﻣﯽ دادﻧﺪ و ﺑﺎران ﻣﺘﻠﮏ ﻫﺎ و ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ ﻫﺎ ﻫﺮ روز ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﺮ ﺳﺮﻣﺎن ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ. ﻫﻨﮕﺎم ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻏﺬا ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ ﻣﯽ زدﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ» ﮐﻪ ﮐﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ، ﻏﺬا ﻫﻢ ﻧﺪارد. « ﭼﺎﺷﻨﯽ ﻏﺬا ﺳﺮﮐﻮﻓﺖ و ﺧﻔﺖ ﺑﻮد. ا ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺳﮑﻮت ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﯾﻢ و ﺣﺮف ﺧﻮدﻣﺎن را ﻣﯽ زدﯾﻢ. اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺮوﺑﺤﺚ ﻫﺎ و وﺟﺪل ﺟﻨﮓ ﻫﺎی روزﻣﺮه ﻫﻢ ﭼﻮن ﺳﻮﻫﺎﻧﯽ ﺑﺮ اﻋﺼﺎب ﺑﻮد و ﻣﺎ را ﺳﺨﺖ ﻓﺮﺳﻮده ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﻨﺪﺑﺎر ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻣﻨﻄﻖ اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ ﺷﺎن از دادن ﻏﺬا ﺧﻮدداری ﮐﺮدﻧﺪ. ﻫﻮاﺧﻮری ﺑﺮاﯾﻤﺎن ﻣﻔﺮی ﺑﻮد. آن ﺟﺎ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ ﻫﺎی ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎﺷﺎن ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎی ﻣﺎ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ، ﺑﺎ اﺷﺎره و ﺣﺮﮐﺖ ﻟﺐ و دﺳﺖ ﺣﺮف زد. زﻧﺪاﻧﯽ ﹺ ﺑﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺎی ﺑﻨﺪ » « ﺳﺮﻣﻮﺿﻌﯽ ﻫﺎ ﻣﻌﺮوف ﺑﻮدﻧﺪ، اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻣﺤﺪودﺗﺮی داﺷﺘﻨﺪ . ﺑﻪ ﹺ ﺣﻤﺎﻣﺸﺎن ﮔﺮم ﻣﯽ ﻧﺪرت آب ﺷﺪ، ﺳﻬﻤﯿﻪ ی ﻏﺬاﺷﺎن از ﺑﻘﯿﻪ ﮐﻢ ﺗﺮ ﺑﻮد، اﻣﮑﺎن ﺧﺮﯾﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﺎ وﺟﻮ د ﺗﺮاﮐﻢ زﯾﺎد ﺟﻤﻌﯿﺖ در ﺑﻨﺪﺷﺎن از ﻫﻮاﺧﻮری ﻫﻢ ﻣﺤﺮوم ﺑﻮدﻧﺪ. از اواﺳﻂ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﭼﻨﺪﺳﺎﻋﺘﯽ ﻫﻢ آن ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺣﯿﺎط ﻣﯽ آوردﻧﺪ. از ﺗﺼﻤﯿﻢ  اﺣﺘﻤﺎﻻ ﻫﺎی ﻣﯿﺜﻢ ﺑﻮد. ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎﺷﺎن ﮐﻪ ﺳﺎل زﻧﺪان را در ﺗﻨﺒﯿﻪ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﯿﻤﺎر و  ﹺ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻫﺎی ﺿﻌﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ را ﮐﻪ روزﻫﺎی ﻃﻮﻻﻧﯽ در اﻋﺘﺼﺎب ﻏﺬا ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. آن ﻫﺎ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪه ﻫﺎی ﻣﻘﺎوﻣﺘﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ در اﻋﺘﺮاض ﺑﻪ ﺳﺮﮐﺮدن ﭼﺎدر ﺳﯿﺎه ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. اﻋﺘﺼﺎب ﻏﺬا ﺷﺎن ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻮد ﮐﻪ آن ﻫﺎ را ﺑﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﻏﯿﺮ ﺳﯿﺎﺳﯽ در ﯾﮏ اﺗﺎق اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. آﺧﺮ ﺳﺮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺑﻮدﻧﺪ، آن ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺑﻬﺪاری ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺎ ﭼﺎدر ﺳﯿﺎه. آن روزﻫﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ﯾﯽ از ﭘﺎﯾﺎن اﻋﺘﺼﺎﺑﺸﺎن ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ، ﻫﻨﻮز ﻗﺎدر ﺑﻪ راه رﻓﺘﻦ و ﺣﺘﺎ ﺳﺮﭘﺎاﯾﺴﺘﺎدن ﻧﺒﻮدﻧﺪ. ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﺪﺑﯿﺮی ﺑﻮدﯾﻢ ﺗﺎ ﺧﺮﻣﺎ، ﮐﺸﻤﺶ و ﻧﯿﺰ ﮐﺘﺎب ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﯿﻢ. ﻧﯿﻨﺎ ﻫﻢ ﺑﻨﺪ ﺑ ﺎﻻ ﺑﻮد. ﻫﺮوﻗﺖ ﺑﻪ ﺣﯿﺎط ﻣﯽ رﻓﺘﻢ، ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻣﯽ دﯾﺪﻣﺶ. ﺑﺎ