Munireh Baradaran - Simple Truth

285 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﻃﻨﺎب، آن ﻫﺎ را از دﯾﺪرس دﻓﺘﺮ ﭘﺎﺳﺪاران ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. دﻫﺎن ﻣﺎن را ﺑﻪ درز ﭘﻨﺠﺮه ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ و آﻫﺴﺘﻪ ﺣﺮف ﻣﯽ زدﯾﻢ و در اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺷﻨﻮﻧﺪه ﮔﻮش ﺧﻮد را ﺑﻪ درز ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ. ﺑﻪ ا ﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺗﻠﻔﻦ» .« راه راﺣﺖ ﺗﺮ، اﻣﺎ ﮐﻤﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎ ک ﹺ ﭼﺴﺒﯿﺪه ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ﹺ ﺷﻮﻓﺎژ ﺗﺮ، اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮوﯾﻢ ﺑﺎﻻی ی ﭘﻨﺠﺮه و از ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎز ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺎ آن ﻫﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ. ﺑﯿﺶ ﺗﺮ وﻗﺖ ﻫﺎ ﺷﺮاره ﺗﻠﻔﻦ» « را اﺷﻐﺎل ﻣﯽ ﮐﺮد. دوﺳﺖ او در ﻣﯿﺎن آن ﻫﻤﻪ ﻫﻢ ﺑﻨﺪی و ﻫﻢ زﻧﺠﯿﺮاﻧﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﯾ ﮏ از ﮐﻤﻮن ﻫﺎ راه ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻮن روش ﻣﺴﺘﻘﻠﯽ ﺑﺮای ﺧﻮد اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺷﺮاره از درددل ﻫﺎی دوﺳﺘﺶ ﻣﺘﺄﺛﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﮔﺎه اﺷﮏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﹺ ﻧﺎﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺴﺖ. در آن ﺑﺎﻻ ﻗﺎﻧﻮن ﯾﯽ ﺑﺮ ﻫﻤ ﻪ ﭼﯿﺰ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﺎﯾﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد، ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻘﺮر ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﺮ دﺳﺘﻪ و ﻓﺮدی در ﺟﺎی ﻣﺸﺨﺼﯽ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ و ﺟﺎی ﻣﻌﯿﻨﯽ ﮐﻨﺎر ﺳﻔﺮه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. اﯾﻦ ﻗﺎﻧﻮن، اﻣﺎ ﮐﻢ ﺗﺮ ﮐﺴﯽ را ﺑﻪ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﺗﺄﻣﻞ واﻣﯽ داﺷﺖ. ﮔﺮوه ﻫﺎی ﮐﺎرﮔﺮی ﻫﻢ ﺧﺎرج از آن دﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪی ﻫﺎ ﻧﺒﻮد. اﯾﻦ ﮐﻪ دﺳﺘﻪ ﹺ ﻧﺎﭼﯿﺰی ﺑﻮدﻧﺪ ﯾﺎ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﻗﻠﯿﺖ ﻣﻨﻔﺮدﻫﺎ، ﭼﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮد را ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﻈﻢ ﻧﺎﺳﺎزﮔﺎر، ﺳﺎزﮔﺎر ﺳﺎزﻧﺪ، دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺮ ﺑﻮط ﻧﻤﯽ و ﺷﺪ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽ  ﻣﺸﮑﻞ  آﻣﺪ. ﻣﺜﻼ ﺳﻪ ﻫﻮادار ﺟﻨﺎح ﮐ ﮕﺮ ﺘﺸ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺷﺶ ﻧﻔﺮ ﮐﺎرﮔﺮی » « ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻮن دﯾﮕﺮان ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﺑﺎ آن ﻫﺎ ﻇﺮف ﺑﺸﻮﯾﻨﺪ، ﺟﺎرو ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﺣﺘﺎ ﮐﻠﻤﻪ ﯾﯽ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻓﺮدی ﻫﻢ ﮐﻪ در ا ﮐﺜﺮﯾﺖ ﻗﺮار ﻣﯽ ﹺ ﮔﺮﻓﺖ، ﻗﺎدر ﻧﺒﻮد ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ وﺿﻌﯿﺖ اﻓﺮاد در اﻗﻠﯿﺖ ﺗﺄﻣﻞ ﮐﻨﺪ، ﺑﻪ وﯾﮋه ا ﮔﺮ ﻣﻨﻄﻘﺶ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ اﺳﺎس ﺣﻘ ﺎﻧﯿﺖ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺑﻮد. ﻓﺰون ﺑﺮ اﯾﻦ ، ﺗﺮدﯾﺪ و ﺟﺪل درﺑﺎره ی آن ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ازدﺳﺖ دادن ﺟﺎﯾﮕﺎه ﺧﻮدش در ﻣﯿﺎن ا ﮐﺜﺮﯾﺖ ﺑﻮد و ﻣﺤﺮوم ﻣﺎﻧﺪن از ﻫﻢ ﺑﺴﺘﮕﯽ و اﻣﻨﯿﺖ رواﻧﯽ. ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻗﻮی ا ﮐﺜﺮﯾﺖ و ﺳﺎﯾﻪ ی ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﻣﺒﻬﻢ اش ﺑﺮ زﻧﺪ ﮔﯽ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ رﻓﺘﺎر ﺗﺤﻘﯿﺮآﻣﯿﺰ و اﻫﺎﻧﺖ ﺑﺎرﺷﺎن ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﺑﻪ ارزش ﻫﺎی رادﯾﮑﺎل ﺗﻌﺒﯿﺮ ﺷﻮد. ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﻓﺮدی از ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ » « دﺳﺘﯽ ﻫﺎ از ﯾﮑﯽ از اﻋﻀﺎی ا ﮐﺜﺮﯾﺖ ﺣﺎ ﮐﻢ درﺑﺎره ی ﻧﻮﺑﺖ ﮐﺎرﮔﺮی ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ و ﺑﻪ ﺟﺎی ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺎ اﺷﺎره ی او ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮی روی دﯾﻮار روﺑﻪ رو ﻣﯽ ﺷﺪ، اﻣﺮی ﻏﯿﺮﻋﺎدی ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ. در آن ﺟﺎ ﺣﺮف زدن ﺣﺘﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ روزﻣﺮه و ﻧﻪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ اﯾﺠﺎد ﯾﮏ دوﺳﺘﯽ ، ﻣﺮزﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ را ﻣﺨﺪوش ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﻪ رواﺑﻂ ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ و ﻧﺎﻋﺎدﻻﻧﻪ ﯾﯽ، ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ، ﺑﺮ ﻫﻢ اﻋﻤﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ! ﭼﻨﺪﻧﻔﺮی از ﻃﯿﻒ ﻧﻈﺮی ﺧﻂ ﺳﻪ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻔﺮد زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐ ﺮدﻧﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﹺ آن ﹺ ﺧﻮد اﻧﺘﺨﺎب ﻫﺎ ﺑﻮد ﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ آن دﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪی ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﯾﺎ از ﻃﺮف دﯾﮕﺮان ﺗﺤﺮﯾﻢ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﺳﺎﯾﻪ ﻧﺎﻧﻮﺷﺘﻪ را آن  ی آن ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﻗﺪر ﮔﺴﺘﺮش ﻣﯽ دادﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﹺ دﯾﮕﺮ در آن ﻧﻤﯽ ﺟﺰ ﺧﻮدﺷﺎن ﯾﺎ ﯾﮑﯽ ـ دو ﻧﻔﺮ ﮔﻨﺠﯿﺪﻧﺪ. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺪت ﻫﺎ ﺣﺘﺎ ﭘ ﺸﺖ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ دور ﺳﻔﺮه ی