Munireh Baradaran - Simple Truth

287 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮد، ﻫﻤﺎن ﮐﺘﺎب ﻫﺎ ﺑﻮد. دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮐﺘﺎب ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺮﻓﺘﯿﻢ. آن روزﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻋﺼﺒﯽ ﺑﻮدم و ﺧﺴﺘﻪ. دﯾﮕﺮان ﻫﻢ ﮐﻢ ﺗﺮ از ﻣﻦ ﻧﺒﻮدﻧﺪ. ﺳﺎﺟﺪه ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﺑﯿﻤﺎر ﯾﺶ ﻣﯽ ﻧﺎﻟﯿﺪ و از زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﺑﯿﺮون ﻧﻤﯽ آﻣﺪ. ﮐﻤﺮدرد داﺷﺖ و ﺣﺮف زدﻧﺶ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﺑﻮد. ﮔﻮﯾﯽ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ. دوﺳﺖ ﻧﺰدﯾﮏ اش ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺟﻮان ﺗﺮ از او ﺑﻮد، ﭘﺮواﻧﻪ وار دورش ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ، ﭘﺮﺳﺘﺎری ش ا ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻫﻤﻪ ﮐﺎری ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻟﮑﻨﺖ زﺑﺎن و ﻟﺮزش دﺳﺖ ﻫﺎی ﺷﺮاره ﻫﻢ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﻫﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎ و ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﺎن را ﺑﺮ ﺳﺮ ﯾﮏ دﯾﮕﺮ ﻣﯽ رﯾﺨﺘﯿﻢ و ﺳﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﹸﺮده ﻣﯽ ﻫﻢ ﺧ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ. ﺳﺎﺟﺪه ﮐﻪ در روزﻫﺎی ﺳﺨﺖ، ﺑﯿﻤﺎرﯾﺶ ﺷﺪت ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ، ﻣﺸﮑﻼﺗﺶ را ﺳﺮ دوﺳﺖ ﺟﻮاﻧﺶ ﻣﯽ او را از ﺷﺎدی و  رﯾﺨﺖ و ﻋﻤﻼ ﺗﻔﺮﯾﺢ ﻫﺎ ی ﻧﺎﭼﯿﺰ زﻧﺪان ﺑﺎزﻣﯽ داﺷﺖ. ﺷﺮاره اﯾﻦ را ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺧﻮدﺧﻮاﻫﯽ ﺳﺎﺟﺪه ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و وا ﮐﻨﺶ ﻫﺎی ﺗﻨﺪ و ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﯾﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد. از ﻣﺠﺎﻫﺪﯾﻦ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻨﺪ وﻗﺖ ﻧﻤﺎز، ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺧﺎﻣﻮش ﺑﺎﺷﺪ و ﺳﻔﺮه ی ﻏﺬا ﺑﻌﺪ از ﻧﻤﺎز اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺷﻮد، آزرده ﺧﺎﻃﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ و ﮐﺎرﻣﺎن ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ آن ﻫﺎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺗﻨﮕﯽ و ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻮد، ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺗﻨﮓ ﻧﻈﺮ و ﺳﺨﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. روزی از روزﻫﺎی ﮔﺮم ﻧﯿﻤﻪ ی ﻣﺮداد، ﺑﺎراﻧﯽ ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه ﺑﺎرﯾﺪن ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻤﺎﺷﺎی آن ﺑﺎرش ﺗﻨﺪ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﺧﺎص در ﻣﻦ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺖ. ﻗﻄﺮه ﻫﺎی ﺑﺎران ﺑﺮ ﺣﻮﺿﭽﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ م در وﺳﻂ ﺣﯿﺎط ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد، دﯾﻮاﻧﻪ  ﻫﻤﺎن د وار ﻓﺮو ﻣﯽ ﻏﻠﻄﯿﺪ و داﯾﺮه ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ دم ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. داﯾﺮه ﻫﺎی ﺑﺰرگ ﺗﺮ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ و ﻫﺮ دم داﯾﺮه ﻫﺎﯾﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺷﺎن ﻣﯽ ﺟﺎی ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﻪ ﺣﯿﺎط رﻓﺘﻢ. دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ زﯾﺮ ﺑﺎران ﺧﻮدم را ﺷﺴﺖ وﺷﻮ دﻫﻢ. دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و دوﯾﺪم. ﺷﺮاره ﻫﻢ آﻣﺪ. آواز ﺧﻮاﻧﺪﯾﻢ و ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪﯾﻢ. ﺑﺎﻻﯾﯽ ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﺎن ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻧﯿﻨﺎ ﻫﻢ ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺑﺎرش ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﺷﺪ. ﻣﺎ ﻫﻢ ﺗﻨﺪﺗﺮ دوﯾﺪﯾﻢ. ﺳﺮﻣﺎن را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ. ﭼﺸﻢ ﻫﺎ را ﻣﯽ ﺑﺴﺘﯿﻢ و دﻫﺎن را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺘﯿﻢ. در آن ﻟﺤﻈﺎت ﮔﻮﯾﯽ از ﻫﻤﻪ ﻗﯿﺪ و ی ﺑﻨﺪﻫﺎ ﺧﻼص ﺑﻮدﯾﻢ. آزاد ﺑﻮدﯾﻢ. آن روز ١٤ ﻣﺮداد ﺑﻮد. در ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ٦٥ ﺧﺒﺮ ﯾﮏ اﻋﺘﺼﺎب ﺑﺰرگ ﮐﺎرﮔﺮی، زﺑﺎن ﺑﻪ زﺑﺎن ﻣﯽ ﮔﺸﺖ. ﺟﺰﯾﯿﺎت آن را ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺘﯿﻢ. اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ ﺣﺮﮐﺘﯽ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﯾﺎ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺗﯽ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﺧﺸﻨﻮد ﻣﯽ ﺷﺪﯾ ﻢ. رﮐﻮد و ﺗﺴﻠﯿﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮگ ﺗﺪرﯾﺠﯽ و ﻫﺮﭼﻪ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮ ﺷﻮد، دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﺑﺮای دﻓﺎع ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﺬارد. واﮐﻨﺶ در ﺑﺮاﺑﺮ اﯾﻦ ﺧﺒﺮﻫﺎ ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﻮد. ﻋﺪه ﯾﯽ ﺑﻪ ﻗﻮه ی ﺗﺨﯿﻞ ﺷﺎن، ﻣﺴﺌﻠﻪ را ﺑﺰرگ ﺗﺮ از آن ﭼﻪ ﺑﻮد، ﻣﯽ دﯾﺪﻧﺪ. در ﻣﯿﺎن ﻣﺠﺎﻫﺪﻫﺎ ﺣﺘﺎ ﺧﺒﺮﻫﺎی ﻏﯿﺮواﻗﻌﯽ ﻫﻢ دﻫﺎن ﺑﻪ دﻫﺎن ﻣﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ. اﻣﺎ ﺑﺨﺸﯽ از ﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﺗﻮﻫﻢ و ذﻫﻨﯽ ﮔﺮاﯾﯽ ﻫﺎی ﭘﯿﺸﯿﻦ را ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. از ﮔﺬﺷﺘﻪ و