Munireh Baradaran - Simple Truth

288 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده زﻧﺪان درس ﻫﺎﯾﯽ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ و واﻗﻊ ﻦﺑﯿ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. ﺧﺒﺮ اﻗﺪام ﺟﻤﻌﯽ از ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎی زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻫﻢ دﻫﺎن ﺑﻪ ﻣﯽ دﻫﺎن ﮔﺸﺖ. ﺷﻨﯿﺪ ﯾﻢ ﭼﻨﺪﺑﺎر ﺑﻪ ﻣﻨﺘ ﻈﺮی ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ و ﺑﻪ دﻓﺘﺮش رﻓﺘﻪ اﻧﺪ؛ ﺟﻠﻮی ﻣﺠﻠﺲ ﺟﻤﻊ اﻧﺪ ﺷﺪه ﺗﺎ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪه ﯾﯽ ﺑﺮای ﺷﻨﯿﺪن دادﺧﻮاﻫﯽ ﺷﺎن ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻢ ﺟﻠﻮی دادﺳﺘﺎﻧﯽ اﺟﺘﻤﺎع ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑ ﻪ ﯾﻮرش ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ و دﺳﺖ ﮔﯿﺮی ﻫﺎ اﻧﺠﺎﻣﯿﺪه ﺑﻮد. ﺟﻮان ﺗﺮﻫﺎ را دﺳﺖ ﭼﯿﻦ و دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﺎه ﺳﺮ از اوﯾﻦ درﻣﯽ آوردﻧﺪ. ﯾﮏ ﺑﺎر ﺧﻮاﻫﺮم را دﺳﺖ ﮔﯿﺮ و ﯾﮏ ﹺ ﺗﻤﺎم ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ روز اش ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﻌﻀﯽ از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ اﯾﻦ اﻗﺪام ﻫﺎی ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ را ﻗﺒﻮل ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺘﻮﺳﻞ ﺷﺪن ﺑﻪ ﻣﺴﺌﻮ ﻟﯿﻦ را ﮐﻪ ﺧﻮد ﻋﺎﻣﻞ اﯾﻦ وﺿﻌﯿﺖ ﺑﻮدﻧﺪ، ﺷﯿﻮه ی ﻋﺠﺰ و ﺳﺎزش ﮐﺎری ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻨﺪ و ﺣﺘﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ﺷﺎن را از اﯾﻦ اﻗﺪام ﻫﺎ ﺑﺮﺣﺬر ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ. اﻣﺎ ﭘﺪر و ﻣﺎدرﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﮕﺮان ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ ﺑﻮدﻧﺪ، ﭼﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ؟ اﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ راه ﭘﯿﺶ روی ﺷﺎن ﺑﻮد ﺑﺮای ﺑﺎزﺗﺎب وﺿﻊ ﻣﺎ و اﻋﻼم وﺟﻮد زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎت ﻫﻤﯿﺸﻪ آن را اﻧﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. در ﯾﮑﯽ از روزﻫﺎی آﺧﺮ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻏﺬا رﻓﺘﯿﻢ، اﻗﺪس ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮل ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻏﺬا ﺑﻮد، ﮔﻔﺖ: ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ » ﮐﻪ ﮐﺎر ﻧﮑﻨﯿﺪ دﯾﮕﺮ از ﻏﺬا ﺧﺒﺮی ﻧﯿﺴﺖ. « اﻋﺘﺮاض ﮐﺮدﯾﻢ. ﭘﺎﺳﺪار ﻫﻢ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ ﺣﺮف ﻫﻤﺎن اﺳﺖ. اﯾﻦ ﺑﺎر ﻟﺤﻦ ﺷﺎن ﺟﺪی ﺑﻮد. آن روز و روزﻫﺎی ﺑﻌﺪ ﻗﺎﺑﻠﻤﻪ ی ﻏﺬای ﻣﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﻣﺎﻧﺪ. ﯾﮑﯽ دو روز از ﻧﺎن ﻫﺎی ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه از روزﻫﺎی ﻗﺒﻞ و ﺣﺘﺎ ﻧﺎن ﺧﺸﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺑﺎزﭘﺲ دادن ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺧﻮردﯾﻢ. ﻣﻘﺪاری ﺧﺮﻣﺎ و اﻧﺠﺒﺮ ﺧﺸﮏ ﻫﻢ در ﺑﺴﺎﻃﻤﺎن ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﯿﺮه ﺑﻨﺪی ﺷﺎن ﮐﺮدﯾﻢ و ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﻣﺎن ﺷﺪﯾﺪ ﻧ ﺒﻮد. در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮای ﺗﻨﺒﯿﻪ، ﺟﯿﺮه ی ﻏﺬاﯾﯽ ﯾﺎ ﻧﺎن را ﮐﻢ ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ا ﮔﺮ در ﻣﯿﺎن آﺷﻐﺎل  ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺜﻼ ﻫﺎ، ﺧﺮده ﻧﺎﻧﯽ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روزی از ﻧﺎن ﺧﺒﺮی ﻧﺒﻮد ﯾﺎ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ی اﻋﺘﺼﺎب ﮐﺎر، ﭼﻨﺪﺑﺎر از ﻏﺬا ﻣﺤﺮوم ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر ﻗﻀﯿﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺎ دﯾﮕ ﺮ ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ﺧﻮردن ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. اﺣﺴﺎس ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻫﯽ ﺷﺪﯾﺪی ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮ ﺑﻮد؟ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﻮﺳﻞ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ؟ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻣﺤﺎل ﺑﻮد ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ و ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺗﻦ دﻫﺪ. ﺑﺮای رﺳﯿﺪن روز ﻣﻼﻗﺎت روزﺷﻤﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ، ﺷﺎﯾﺪ آن روز ﮐﺎری از دﺳﺖ ﯽ ﻣﺎن ﺑﺮﻣ آﻣﺪ. روز ﻣﻼﻗﺎت ﻫﻤﮕﯽ ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﻪ ﺧﺎواده ﻫﺎﻣﺎن ﮔﻔﺘﯿﻢ. ﻧﻪ ﺑﺎ اﯾﻤﺎ و اﺷﺎره ﺑﻞ ﺗﻠﻔﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ  ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن دﺳﺘﮕﺎه ﮔﻮﺷﯽ ﻫﺎ ﺿﺒﻂ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ﭘﻮﺷﺎﻧﺪن ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ ﻫﻢ از دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ﻫﺎی رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪه و ﻻﻏﺮﻣﺎن ﺳﺨﺖ ﻧﮕﺮان ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻮاد ه ﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﯿﻮه ی ﺧﻮ دش ﺳﻌﯽ ﮐﺮده وﺿﻊ ﻣﺎ را ﻣﻨﻌﮑﺲ ﮐﻨﺪ. ﻋﺪه ﯾﯽ ﺧﻮاﺳ ﺘﺎر ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ رﺋﯿﺲ زﻧﺪان ﺷﺪ ﻧﺪ. ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ دﯾﺪن آﻗﺎﯾﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﻀﻮ