Munireh Baradaran - Simple Truth

289 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده » ﻫﯿﺌﺖ ﻋﻔﻮ « ﺑﻮد. او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ » ﻟﺠﻮج، ﯾﮏ ﺳﺮﻣﻮﺿﻌﯽ ﺧﻄﺮﻧﺎک و از « » ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺧﺮاب ﮐﺎر زﻧﺪان « ﻫﺴﺘﻢ و ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﮐﺎری ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﮑﻨﺪ. ﺧﻮ اﻫﺮم اﻋﺘﺮاض ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﻀﯿﻪ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ، زﻧﺪﮔﯽ ﻋﺪه ﯾﯽ زﻧﺪاﻧﯽ در ﺧﻄﺮ ﻣﺮگ از ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. ﺑﺎز ﭼﻨﺪ روز وﺿﻊ اداﻣﻪ داﺷﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺪاری ﻗﻨﺪ ﺑﺮاﯾﻤﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ آب ﻣﯽ ﺧﻮردﯾﻢ. اﻣﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﯿﺎﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ ﯾﮑﯽ از روزﻫﺎ ﺧﺒﺮ آﻣﺪ ﮐﻪ ﻋﺪه ی زﯾﺎدی را ﺑﺎ ﺑﺎروﺑﻨﺪﯾﻠﺸﺎن در راه ﹺ رو ﺑﯿﺮوﻧﯽ دﯾﺪه اﻧﺪ. ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﺑﻘﯿﻪ ی زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﻗﺰل ﺣﺼﺎر ﺑﻮدﻧﺪ. ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ دارﻧﺪ آن ﺟﺎ را از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺗﺨﻠﯿﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺮ دﻫﺎ را ﺑﻪ زﻧﺪان ﮔﻮﻫﺮدﺷﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺣﺎﻻ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی زن را ﺑﻪ ﮐﺪام ﺑﻨﺪ ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪ. ﯽ ﻣﯽ ﯾﻋﺪه ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﺳﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﮐﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻮد . ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ آن ﻫﺎ را ﻧﺰد ﻣﺎ ﻣﯽ آورﻧﺪ. ﺑﻨﺪ ﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺟﺎ داﺷﺖ. اﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺮای ﻣﺎ ﺑﻮد. در ﺗﺐ اﻧﺘﻈﺎر وراﺟﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ و ﺗﺸﻨﻪ ی ﺧﺒﺮﻫﺎی ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﻮدﯾﻢ. ﻧﺰدﯾﮏ ﻏﺮوب اﻧﺘﻈﺎر ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﯿﺶ آ ﻣﺪ. اوﻟﯿﻦ ﮔﺮوه زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ دوﯾﺪﻧﺪ. ﮔﺮوه ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺷﺎن. ﺷﺎدی ﺣﺪی ﻧﺪاﺷﺖ. دوﺳﺘﺎن ﻗﺪﯾﻤﯽ را در آﻏﻮش ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ و از ﺧﻮش ﺣﺎﻟﯽ ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ. ﮔﻠﯽ ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻮد. ی روزﻫﺎ ﺗﻨﮓ و ﺳﺨﺖ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ. ﺗﻮازن ﻧﯿﺮو ﺑﻪ ﻧﻔﻊ ﻣﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد. در ﺑﯿﻦ ﺗﺎزه وارﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﻮاب ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﻧﺒﻮد، ﺑﻘﯿﻪ آزاد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. اﯾﻦ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ در ﯾﮏ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ در ﮔﻮش ﹺ ﯾﮏ ﺷﺎن ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ وﻗﺎر و ﺻﺒﺮ » ﻣﺴﻠﻤﺎن واﻗﻌﯽ « ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ، رﻓﺘﺎری ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﺎ ﺗﻮاب ﻫﺎی اوﯾﻦ داﺷﺘﻨﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻠﻪ ی ﮐﺎرﮔﺮی و دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﻮدﺑﻪ ﺧﻮد ﺣﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﺸﻐﻮل ﮔﭗ و ﮔﻔﺖ وﮔﻮﻫﺎی ﭘﺮﻫﯿﺠﺎن ﺑﺎ ﮔﻠﯽ و ﺳﺘﺎره ﺑﻮدم، ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻢ از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭼﺎدرم را ﺳﺮ ﮐﺮدم و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻢ و از دﻓﺘﺮ ﮔﺬﺷﺘﻢ. در راه رو ﻣﯿﺜﻢ رﺋﯿﺲ زﻧﺪان ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﻮد. ﻣﺮا ﺑﺎ ﻧﺎم ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ و « ﺧﺎﻧﻢ » ﺧﻄﺎب ﮐﺮد. اﯾﻦ ﻟﺤﻦ در زﻧﺪان ﻏﺮﯾﺐ ﺑﻮد. ﮐﺴﯽ را ﺑﻪ ﻧﺎم ﻧﻤﯽ ﻧﺎم و  ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ. ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ اﺻﻼ ﻫﻮﯾﺘﯽ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻧﺪارﯾﻢ. در ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ا ﮔﺮ ﻻزم ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﺎم ﮐﻮﭼﮏ را ﺻﺪا ﻣﯽ زدﻧﺪ. ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻏﺬا را ﺗﺤﺮﯾﻢ ﮐﺮده اﯾﻢ. ﺟﻮاب دادم: » ﻣﺎ ﺗﺤﺮﯾﻢ ﻧﮑﺮده اﯾﻢ اﯾﻦ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎی ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻏﺬا ﻧﻤﯽ « دﻫﻨﺪ. ﻓﺮﺻﺘﯽ را ﮐﻪ ﭘﯿﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ﻏﻨﯿﻤﺖ ﺷﻤﺮدم و رﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی ﻣﺎﺟﺮا را ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﻢ. ﺣﺮف ام را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ: ﺣﺎﻻ » ﺷﻤﺎ ﺑﺮای ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻏﺬاﯾﺘﺎن ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ. » ﮔﻔﺘﻢ: « ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر و اﻣﺸﺐ ﻧﯿﺴﺖ. ﭘﯿﺶ ﺗﺮ ﻫﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮده اﻧﺪ. ﭼﻪ ﺗﻀﻤﯿﻨﯽ وﺟﻮد دارد آن ﻫﺎ