Munireh Baradaran - Simple Truth

291 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده درﻋﻮض ﺟﺴﺎرت ﻋﻤﻮﻣﯽ ﭘﺮرﻧﮓ ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪ ﻧﻔﺲ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎل  ﺳﺮﮐﻮب ﺧﺸﻦ ﻫﺎی ٦٢ و ٦٣ ﻣﺘﺰﻟﺰل ﺷﺪه ﺑﻮد، دوﺑﺎره ﺟﺎن ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ واژه « ﺣﻖ ﻣﺎ »و « ﺣﻖ ﻣﻦ »، «ﻣﻦ»ی را آﺷﮑﺎر ﺑﺮ زﺑﺎن ﻣﯽ راﻧﺪﻧﺪ. از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺗﺄﻣﻞ و ﺑﺎزﻧﮕﺮی در آن ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺻﺮ اﻓﺖ اﻧﺪﯾﺸﯿﺪن ﺑﻪ آن ﻧﯿﺎﻓﺘﺎده ﺑﻮد: ﺗﻼش ﺑ ﺮای ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎه و اﻧﺪﯾﺸﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ ﹺ ﻓﺮد ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮآﻣﺪه از ﺧﻮد ﺗﺎ ﺑﺎﺻﺮاﺣﺖ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ: » اﻣﺎ ﻣﻦ ﻃﻮر دﯾﮕﺮی ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ »، « ﮐﻨﻢ.... و.... « دﯾﻮارﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﻧﺪاﻧﯽ را در ﺧﻮد ﻣﯽ ﻓﺸﺮد، ﺗﺮﮐﯿﺐ ﻫﺎی ﻣﻮزو ن را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﺰد و ﺟﻨﺒﻪ ی اﻏﺮاق ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﯽ دﻫﺪ. ﻃﺮح ﮐﺎرﯾﮑﺎﺗﻮری را در ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ ﮐﻪ دو دﯾﻮار، اﻧﺴﺎﻧﯽ را در ﻣﻨﮕﻨﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ . اﻧﺪازه ی ﺳﺮ و ﺑﺪن او درازﺗﺮ، ﺑﺎرﯾﮏ ﺗﺮ و ﻧﺤﯿﻒ ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد. ﭼﻬﺎردﯾﻮاری زﻧﺪان ﻫﻢ ﮔﺎه آدﻣﯽ را در اﻧﺘﺨﺎب و « ﻣﻦ» ﺟﺴﺖ ﹺ ﹺ ﻫﻮﯾﺖ وﺟﻮی ﺧﻮد ﺑﻪ ﺑﺎرﯾﮑﻪ راه اﻧﺤﺮاﻓﯽ اﻏﺮاق ﻣﯽ ﮐﺸﺎﻧﺪ: » ﻗﺒﻮل ﻧﺪارم ﭘﺲ ﻧﻤﯽ « ﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﺟﺴﺖ ﹺ ﻣﻦ ﮔﺎه آن وﺟﻮی ﻗﺪر ﮔﺴﺘﺮش ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﺎ ﻋﺪه ﯾﯽ از ﮐﺎرﮔﺮی ﯾﺎ ﺑﺨﺸﯽ از ﮐﺎر روزاﻧﻪ ﮐﻨﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ: » ﻗﺒﻮل ﻧﺪارم ﺑﺎ آن ﻫﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ « ﻓﺮاﮔﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﮔﺎه ﮐﺎرﯾﮑﺎﺗﻮری ﺗﻠﺦ از آن ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ و ﮔ ﺎه ﺧﺸﻮﻧﺘﯽ زﻧﻨﺪه. ﯾﮏ ﺑﺎر در ﺣﯿﻦ دوﯾﺪن در ﺣﯿﺎط، ﯾﮑﯽ از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ از ﺣﺎل رﻓﺖ. در ﺣﺎل اﻓﺘﺎدن ﺑﻮد و داﺷﺖ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﹰ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر او ﺑﻮد، زﯾﺮ ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ. ﻏﻠﻄﯿﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﺎدﻓﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ در ﻟﺤﻈﻪ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و آن ﭘﺰﺷﮏ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺎل اﻏﻤﺎ اﺳﺖ زﻧﺪاﻧ ﯽ ﻣﻮﺳﻮم ﺑﻪ ا ﮐﺜﺮﯾﺖ اﺳﺖ، وﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ او را ول ﮐﺮد. » ﻗﺒﻮل ﻧﺪارم ﭘﺲ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻫﻤﮕﺎﻧﯽ را ﻧﻤﯽ ﭘﻮل»، «ﮐﻨﻢ دادن ﺑﺮای روزﻧﺎﻣﻪ را ﻗﺒﻮل ﻧﺪارم ﭘﺲ روزﻧﺎﻣﻪ ﻧﻤﯽ و.... « ﺧﻮاﻧﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ واﻗﻌﯿﺖ ﻫﺎی ﺗﻠﺦ، ﭼﯿﺰﻫﺎی ﻣﻄﻠﻮب ﻫﻢ ﻓﺮاوان ﺑﻮد. ﺷﻮق ﺗﺎزه ﯾﯽ ﺑﺮای ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ و ﯾﺎدﮔﯿﺮی ﺑﻪ وﺟ ﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد. ﮐﺘﺎب ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﻗﺰل ﺣﺼﺎر ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ در ﺑﺮده ﺑﻮد ﻧﺪ ، دﺳﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽ ﻨﺪ ﮔﺸﺘ ، روﻧﻮﯾﺴﯽ و ﯾﺎدداﺷﺖ ﺑﺮداری ﻣﯽ و ﻧﺪﺷﺪ ﺗﺪاﺑﯿﺮ ﺑﮑﺮ و ﻇﺮﯾﻔﯽ ﺑﺮای ﺣﻔﻆ ﺷﺎن از دﯾﺪ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ ﮐﺎر ﺑﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ. آن روزﻫﺎ را ﺑﺎ زﻣﺰﻣﻪ ﻫﺎی ﺷﻌﺮ ﺑﻪ ﯾﺎد دارم. ﺷﻌﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ رﻏﻢ ﮔﺬﺷﺖ ز ﻣﺎن ﻫﻨﻮز در ﺧﺎﻃﺮه ﻫﺎ ﺑﻮد، ﺑﻪ روی ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽ آﻣﺪ و ﺑﻪ ﯾﺎری ﺣﺎﻓﻈﻪ ی دﯾﮕﺮان ﺗﮑﻤﯿﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﮔﻪ ﮔﺎه ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ درﺑﺎره ی ادﺑﯿﺎت ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ ﮐﻪ در ﻣﺤﺪوده ی ﺟﻤﻬﻮری اﺳﻼﻣﯽ ﻣﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ، در روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ. در اﯾﻦ ﺟﺴﺘﻪ وﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﻮد دروﯾﺶ را ﮐﻪ ﺗﺎ آن وﻗﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻣﯽ آﺷ ﻨﺎ ﺑﻮد، ﺷﻨﺎﺧﺘﯿﻢ. ﺷﻌﺮی از او ﮐﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ، زﻧﺪاﻧﺒﺎﻧﺶ را اﺳﯿﺮ ﻣﯽ  ﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻼم ﮐﻨﺪ، ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﺑﺮ ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ.