Munireh Baradaran - Simple Truth

292 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﺷﺐ ﻫﺎ دور ﻫﻢ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ، ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﯾﻢ و درﺑﺎره ی آن ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. ﻋﺬرا ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﺷﻌﺮ ﻣﯽ ﺳﺮود. و ﭼﻪ ﻋﻮاﻃﻒ ﻗﻮی در ﭘﺸﺖ ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ ﺘﻪ ﻧﻬﻔ ﺑﻮد. ﻣﻦ در ﻣﯿﺎن اﯾﻦ ﻣﺤﻔﻞ ﮐﻮﭼﮏ ﺳﺮ از ﭘﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. دﺳﺖ ﻧﻮﯾﺲ ﻣﻨﻈﻮﻣﻪ ی ﺗﺎراﻧﺖ ﺑﺎﺑﻮ از ﻧﺎﻇﻢ ﺣﮑﻤﺖ ــ ﭼﻪ ﮔﻮﻧﮕﯽ راه ﯾﺎﻓﺘﻦ آن ﺑﻪ زﻧﺪان ﮐﻨﺞ ﮐﺎوی ﻣﺎ را ﺑﺮﻧﻤﯽ اﻧﮕﯿﺨﺖ ــ ﻫﻢ ﭼﻮن ﺗﺠﺮﺑﻪ ﯾﯽ ﺟﺪﯾﺪ از آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﺧﺎرج از ﻣﺮزﻫﺎی وﻃﻦ ﺑﻮد. ﺑﺎرﻫﺎ آن را ﺧﻮاﻧﺪم و ﻧﻮﺷﺘﻢ و ﺑﻪ ﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺎﻧﻢ ﻫﺪﯾﻪ دادم. ﺑﺎ اﯾﻦ اﻣﯿﺪ ﮐﻪ در ﮔﺸﺖ ﻫﺎی اﺣﺘﻤﺎﻟﯽ، ﺣﺪاﻗﻞ ﻧﺴﺨﻪ ﯾﯽ از آن ﺑﻤﺎﻧﺪ. آﺷﻨﺎﯾﯽ و ﻋﻼﻗﻪ ام ﺑﻪ ﺷﻌﺮ و ادﺑﯿﺎت ﺑﻪ آﻏﺎز دوره ی ﺟﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺖ. راه ﹰ دراز ﻣﺪرﺳﻪ را ﻏﻨﯿﻤﺘﯽ ﻣﯽ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺷﻤﺮدم ﮐﻪ ﺷﻌﺮی را از ﺑﺮ ﮐﻨﻢ. از ﭘﺲ اﻧﺪازﮐﺮدن ﭘﻮﻟﻢ ﺑﺮای ﺧﺮﯾﺪ ﮐﺘﺎب ﺷﻌﺮی ﯾﺎ رﻣﺎﻧﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﻏﺮور ﺧﺎﺻﯽ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺑﻌﺪﻫﺎ در ﻓﻀﺎی ﺗﻨﺪ و ﭘﺮﺟﻨﺐ وﺟﻮش داﻧﺸﮕﺎه و ﻣﺤﯿﻂ ﺗﺐ آﻟﻮد ﺳﺎل ﻫﺎی اﻧﻘﻼب از آن ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﺳﺮودﻫﺎی ﺣﻤﺎﺳﯽ و ﺧﺒﺮﻫﺎی داغ روزﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ و اﻋﻼﻣﯿﻪ ﻫﺎ ﺟﺎی ﺧﻮاﻧﺪن ﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﮔﺮﻓﺖ. ﺳﺮودﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ » ﭼﻮن ﺑﺮ ﭘﺎ ﺧﯿﺰ از ﺟﺎ ﮐﻦ ﺑﻨﺎی ﮐﺎخ دﺷﻤﻦ... ﺑﯿﺶ« ﺗﺮ ﺑﺎ ﻫﯿﺠ ﺎن ﻫﺎ و روح ﺗﺐ آﻟﻮد ﻣﻦ ﺳﺎزﮔﺎر ﺷ ﺪ. ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺎل ﻫﺎ آن ﺗﺐ وﺗﺎب ﻫﺎ ﻓﺮوﻧﺸﺴﺘﻪ و از آن ﻫﯿﺠﺎن اﻧﮕﯿﺰﺗﺮﯾﻦ و زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ دوره ا ی زﻧﺪﮔﯽ م ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺴﺮﺗﯽ ﺑﺮ ﺟﺎی ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﺗﺸﻨﻪ ی آن ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ آن ﻣﺴﺘﯽ  ﺳﺮودﻫﺎی ﻣﻬﯿﺞ آور را ﺑﺸﻨﻮم و ﺑﺨﻮاﻧﻢ. ا ﻣﺎ ذﻫﻦ را اﻓﺴﻮس ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒﻮد، وﭼﺮاﯾﯽ ﭼﻮن ﻫﺎ و ﺗﺮدﯾﺪﻫﺎ داﺷﺖ. ﺳﺮﺧﻮردﮔﯽ آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺑﺮای ﺣﻔﻆ اﻣﯿﺪ رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺘﻪ، دﯾﮕﺮ ﺷﻌﺎرﻫﺎ و ﺑﺎدﮐﻨﮏ ﻫﺎی رﻧﮓ ﺑﻪ رﻧﮓ ﮐﺎرﺳﺎز ﻧﺒﻮد. ﺣﺎﻻ دﯾﮕﺮ اﮔﺮ ﻓﯿﻠﻤﯽ از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻣﯽ دﯾﺪم، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺟﺮاﻫﺎ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻣﺮا ﻣﺠﺬوب ﻣﯽ ﮐﺮد، در ﭘﯽ ﻫﺰارﺗﻮﻫﺎ ﺑﻮدم. آن روزﻫﺎ، ﻧﯿﻤﻪ ی دوم ﺳﺎل ٦٥ ، ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺎی ﺳﺮﯾﺎل ﺳﺮﺑﺪاران و ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺑﻮﻋﻠﯽ ﺳﯿﻨﺎ ﺑﻪ ﭘﺮده ی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن راه ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺮای دﯾﺪن آن ﺑﺎ ﺷﻮر و ﺷﻮﻗﯽ دﯾﮕﺮ و ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺗﯽ دﯾﮕﺮ ﻫﻔﺘﻪ ﻫﺎ را روزﺷﻤﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدم و اﻧﺘﻈﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪم. * * * روزی از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ دﺳﺘﻮر آﻣﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺣﺠﺎب ﺑﯿﺮون ﺑﺮ وﯾﻢ. ﺣﺪس زدﯾﻢ ﺑﺎزرﺳﯽ ﯾﯽ در ﮐﺎر اﺳﺖ. ﺷﺘﺎب زده دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪﯾﻢ. ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی را ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد. دﺳﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﯾﯽ، ﮐﺘﺎﺑﯽ، ﺗﮑﻪ ﹶﻨﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد ﯾﺎ ﺳﻨﮕﯽ ﯾﺎ اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻃﺮﺣﯽ ﺑﺮ آن ﮐ ﭘﺎرﭼﻪ ﯾﯽ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی روﯾﺶ دوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﻫﻤﻪ وﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت در ﮔﻮﺷﻪ ﯾﯽ ﯾﺎ ﺟﺎﯾﯽ در اﻧﺪام و ﻟﺒﺎﺳﻤﺎن ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺷﮕﻔﺖ آن ﹺ ﮐﻮﭼﮏ و ﺑﺎ آن ﮐﻪ در آن اﺗﺎق اﺳﺒﺎب و وﺳﺎﺋﻞ ﻣﺤﺪود، ده ﻫﺎ ﺳﻮراخ وﺳﻨﺒﻪ و ﺟﺎﻫﺎی ﭘﯿﺶ ﭘﺎاﻓﺘﺎده ﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﮏ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰ ﻧﺒﻮد، ﯾﺎﻓﺘﯿﻢ. دﻓﺘﺮﭼﻪ ی ﺷﻌﺮم، اﯾﻦ ﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦ داراﯾﯽ ا م را ﻫﺮﻃﻮر ﺷﺪه ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻔﻆ ﻣﯽ ﮐﺮدم. آن را در ﺳﺎق ﺟﻮراب ام ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﻠﻮاری ﻫﻢ روﯾﺶ