Munireh Baradaran - Simple Truth

293 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮدم. ﺑﺎز ﻫﻢ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﺒﻮد، ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺪار را ﮔﻢ راه ﮐﻨﻢ. از ﺑﻘﯿﻪ ﻧﺒﻮد. وﻗﺘﯽ دو دﺳﺘﺶ را از ﺳﺮ و  ﻗﻀﺎ ﮔﯿﺮ ﭘﺎﺳﺪاری اﻓﺘﺎدم ﮐﻪ ﺑﻪ زﯾﺮﮐﯽ ﮔﺮدﻧﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻟﻐﺰاﻧﺪ، ﺑﻪ ﺷﮑﻤﻢ ﮐﻪ رﺳﯿﺪ ﺧﻮدم را ﺟﻤﻊ ﮐﺮدم و ﮔﻔﺘﻢ ﻗﻠﻘﻠﮑﯽ ﻫﺴﺘﻢ. ﻣﺸﮑﻮک ﺷﺪ و آن ﺟﺎ را ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﮐﺎوﯾﺪ . ﺑﯽ ﻧﺘﯿﺠﻪ. ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎﯾﻢ ﮐﻪ رﺳﯿﺪ ﺳﺮﺳﺮی دﺳﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ. از آن ﺧﻮان رد ﺷﺪم. ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺣﯿﺎط ﺑﻨﺪ ﮐﻨﺎری، ﺑﻨﺪ ﺳﻪ ﮐﻪ از ﻣﺎه ﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﺧﺎﻟﯽ اﻓﺘﺎد ﺑﻮد، ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎی اول ﺑﺎ ﻗﺪم زدن ﺧﻮد را ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺮدﯾﻢ. اﻣﺎ ﺑﺎ آن ﺳﺮﻣﺎی ﭘﺎﯾﯿﺰی ﮐﻪ از ﻗﻀﺎ در آن ﹺ اﺑﺮی ﺳﺮدﺗﺮ ﻫﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﻧﻤﯽ روز ﺷﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ راﺣﺘﯽ ﮐﻨﺎر آﻣﺪ. ﻫﯿﭻ ﮐﺪام ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﯾﻢ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﻓﯽ ﺑﭙﻮﺷﯿﻢ. ﺧﻮدم را ﺑﺎ ﭼﺎدرم ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪم ﺗﺎ دﺳﺖ ﮐﻢ از ﺑﺎد و ﺳﻮز در اﻣﺎن ﺑﻤﺎﻧﻢ. ﻏﺬاﯾﯽ ﻫﻢ در ﮐﺎر ﻧﺒﻮد. از ﺳﺮﻣﺎ و ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﮐﻼﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. در را ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪﯾﻢ، ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد. ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﺑﺮای ﮔﺸﺘﻦ وﺳﺎﺋﻞ ﻣﺎ آن ﻫﺎ ﭘﺎی اﺻﻠﯽ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻋﺼﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪﻧﺪ. ﺑﻨﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮی وﯾﺮان ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺴﺖ. ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺳﺮ ﺟﺎی ﺧﻮد ﻧﺒﻮد. ﻟﺒﺎس ﻫﺎ، ﭘﺘﻮﻫﺎ و دﯾﮕﺮ وﺳﺎﺋﻞ وﺳﻂ اﺗﺎق ، در راه رو درﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﭘﺨﺶ ﺑﻮد ﻧﺪ . ﭘﯿﺶ ازﻫﺮﭼﯿﺰ، ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺳﺮاغ ﻣﺨﻔﯽ ﮔﺎه ﻫﺎﯾﺶ رﻓﺖ . ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﻣﺎﻧﺪه و ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺧﻮش ﺣﺎل ﺑﻮدﯾﻢ ﺑﺮای ﻣﺎﻧﺪه ﻫﺎ و اﻓﺴﻮس ﺧﻮردﯾﻢ ﺑﺮای ﺑﻪ رﻓﺘﻪ ﻏﺎرت ﻫﺎ. ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﮐﺘﺎب ﻫﺎﯾﯽ را ﮐﻪ در ﻗﺰل ﺣﺼﺎر ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدﯾﻢ، ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﺨﻔﯽ ﮐﺮدن آن ﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻮد و ﺗﺄﺳﻒ ﺑﺮای آن ﻫﺎ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ. ﻓﺮدای آن روز ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ از ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﭼﯿﺰﻫﺎی ﺑﯿﺶ ﺗﺮی ﺑﺮده اﻧﺪ. ﺣﺘﺎ ﻣﻮاد ﺧﺮﯾﺪاری  ﺧﻮرا ﮐﯽ ﺷﺪه از زﻧﺪان را. آن روز ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮردﻧﺪ و ﺑﯿﻤﺎری در ﻋﺮض ﭼﻨﺪ روز ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺮاﯾﺖ ﮐﺮد. اﺗﺎق ﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد. ردﯾﻒ ﺑﻪ ردﯾﻒ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮدﯾﻢ. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮدﻧﺪ، از ﺑﻘﯿﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎری ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﮐﺴﺎﻟﺖ از د ر و دﯾﻮار ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ. روزﻫﺎ ﯾﮏ ﹰ آرام ﻣﯽ ﻧﻮاﺧﺖ و ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮔﺬﺷﺖ. درﮔﯿﺮی ﻫﺎی ﺳﺘﻮه آور ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد، اﻣﺎ ﮔﺮه ﯾﯽ در دروﻧﻢ ﻣﺮا رﻧﺞ ﻣﯽ داد، ا ﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ آن را ﺳﺨﺖ ﺣﻘﯿﺮ و ﺑﭽﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﯾﺎﻓﺘﻢ. دﯾﺪار دوﺑﺎره ی ﮔﻠﯽ ﮐﻪ آن ﻫﻤﻪ اﻧﺘﻈﺎرش را ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮدم، دردی ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﺑﻮد. ﮔﻠﯽ ﹺ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. ﺳﺘﺎره دوﺳﺖ ﺧﻮب ﻣﻦ او را از ﻣﻦ رﺑﻮده دﯾﮕﺮ از آن ﺑﻮد. ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻋﻤﯿﻖ و ﮔﺴﺘﺮده ﯾﯽ ﭼﻮن درﯾﺎﯾﯽ آرام ﺑﯿﻦ آن ﻫﺎ ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ واﮐﻨﺶ ﺗﻨﺪ ﻣﺮا ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدم و ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﻠﯽ ﺑﺮﻣﯽ اﻧﮕﯿﺨﺖ. ﺧﻮدم را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻨﺪﺧﻮﯾﯽ ﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﮔﻠﯽ ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدم. رﻧﺞ ﻣﯽ ﺑﺮدم از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ام راﺑﻄﻪ ی ارزش ﻣﻨﺪی را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻢ. اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪ ﻧﻔﺴﻢ ﺧﺪﺷﻪ دار ﺷﺪه ﺑﻮد. اﻣﺎ در ﻗﻀﺎوت ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﻠﯽ ﻫﻢ ﺑﯽ اﻧﺼﺎﻓﯽ ﺑﻪ ﺧﺮج ﻣﯽ دادم و ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺧﻮدم را