Munireh Baradaran - Simple Truth

294 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺟﺎی او ﺑﮕﺬارم، او را ﺑﻔﻬﻤﻢ و ﺑﻪ اﻧﺘﺨﺎﺑﺶ در دوﺳﺘﯽ ﻫﺎ اﺣﺘﺮام ﺑﮕﺬارم. ﻣﯽ ﮐﻮﺷﯿﺪم اﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪ ی روﻣﻦ روﻻن را ﺑ ﻪ ﺧﻮدم ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﻢ ﮐﻪ » دوﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺣﻘﯽ ﺑﺮ ﻣﺎ دارد ﺣﺘﺎ اﯾﻦ ﺣﻖ را ﮐﻪ دﯾﮕﺮ دوﺳﺘﻤﺎن ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .« ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب را ﻫﻢ ﺑﻪ او ﻣﯽ دادم و از او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ا ﮔﺮ دوﺳﺘﻢ ﻧﺪارد، ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ و ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺟﺰ ﺳﮑﻮت و رﻓﺘﺎر ﺳﺮدش درﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺮدم. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪم، و ﺑﺎز ﻫﻢ دﯾﺮ، ﮐﻪ ﮔﺎه ﮐ ﻼم ﻋﺮﯾﺎن ﺧﻨﺠﺮی اﺳﺖ ﺑﺮ ﻗﻠﺐ و ﻋﻮاﻃﻒ آدﻣﯽ. ﮔﻠﯽ از آن دﺳﺘﻪ آدم ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﺴﺎﺋﻞ روﺣﯽ و ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺑﯽ ﺳﻼح ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺳﮑﻮﺗﺶ ﮐﻪ آن روزﻫﺎ ﺷﺘﺎب زده ﭘﺎی ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯿﺶ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺘﻢ، ﺳﭙﺮی ﺑﻮد ﺑﺮای دﻓﺎع از ﺧﻮدش. آن روزﻫﺎ در ﺗﺐ وﺗﺎب ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﺗﻢ ﺑﺎ ﮔﻠﯽ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺘﻢ و ﻧﻤﯽ ﺗﻮا ﻧﺴﺘﻢ ﺣﺲ ﺧﻮدﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ی ﻣﺎﻟﮑﯿﺘﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ او داﺷﺘﻢ، ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺑﻔﻬﻤﻢ. ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ از آن اﺣﺴﺎس ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﮕﯿﺮم. ﺧﻮدم را ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮزﻧﺶ ﮐﺮدم و درس و ﺗﺠﺮﺑﻪ ﯾﯽ ﺑﺰر گ از آن آﻣﻮﺧﺘﻢ ﮐﻪ در رواﺑﻂ ﺑﻌﺪی ﻣﻦ ﺗﺄﺛﯿﺮ ی ﻓﺮاوان ﮔﺬاﺷﺖ. ﮔﻠﯽ از ﺧﻮد دﻓﺎع ﻧﮑﺮد، ﻣﺮا ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺎد ﺣﻤﻠﻪ ﻧ ﮕﺮﻓﺖ. دو ﺳﺎل ﭘﯿﺶ از آن ﻫﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ رﻓﺘﺎر ﺗﻨﺪ ﻣﻦ ﺳﮑﻮت اﺧﺘﯿﺎر ﮐﺮد ﺑﻮده . ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ آن ﻗﺪر ﺳﺮم ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺳﮑﻮﺗﺶ ﺑﺨﻮرد و در ﻋﻤﻖ درﯾﺎﯾﺶ دﺳﺖ وﭘﺎ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﻮد ﺑﻪ ﺗﺄﻣﻞ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ و اﺣﯿﺎﻧﺎ او را ﺑﻔﻬﻤﻢ. در ﮔﺬﺷﺘﻪ دوﺳﺘﯽ و ﻣﺤﺒﺖ او ﺑﺮاﯾﻢ اﻣﺮی ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻮد. ﻫﻢ ﭼﻮن ﮐﻮدﮐﯽ ﮐﻪ ﺗﺮ دﯾﺪی ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎدرش ﻧﺪارد. ﻣﺎدر ﻫﻤﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺎ ﺑﻪ ﺳﻦ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺬارﯾﻢ ﺑﺴﯿﺎر ﭘﯿﺶ ﻣﯽ آﯾﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﭼﻮن ﮐﻮدﮐﺎن ﺧﻮدﺧﻮاه ﺑﺎﺷﯿﻢ. ﮔﻮﯾﯽ ﻫﻤﻪ ی آن ﭼﻪ ﮐﻪ ﭘﯿﺮاﻣﻮن ﻣﺎﺳﺖ، ﺑﺮای ﻣﺎﺳﺖ. و ﭼﯿﺰی ﺟﺰ اﯾﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ آن ﭼﯿ ﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎل ﺧﻮد ﻣﯽ اﻧﮕﺎﺷﺘﯿﻢ، ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﯾﯽ دﯾﮕﺮ ﺟﻠﻮه ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﺧﻮدﻣﺤﻮرﺑﯿﻨﯽ ﻣﺎن ﺷﮑﺎف ﺑﺮﻣﯽ دارد. ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﺗﺄﻣﻞ ﻧﺸﺴﺘﻢ و ﮔﻠﯽ را آن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻮد، دﯾﺪم و ﻓﻬﻤﯿﺪم. ارزش ﻫﺎی ﺑﺰرگ اﻧﺴﺎﻧﯽ ا ش را ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد، ﺑﺎزﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. آدﻣﯽ ﺑﻮد ﺳﺮﺷﺎر از ﻋﻮاﻃﻒ اﻧﺴﺎﻧﯽ و ﺣﺴﺎس ﻧ ﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﯿﺮاﻣﻮﻧﺶ. از آن اﻧﺴﺎن دﺳﺘﻪ ﻫﺎی ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﻮد، ﮔﺮﭼﻪ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﺑﺮوز ﺧﺎﺻﯽ در اﯾﻦ ﻋﺮﺻﻪ ی ﺑﺰرگ ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد. آن روزﻫﺎ، دو ﺣﺎدﺛﻪ ی ﺳﯿﺎﺳﯽ ذﻫﻦ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺷﺎﯾﺪ اﻫﻤﯿﺖ آن ﻫﺎ ﺑﻪ اﺑﻌﺎدی ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﻮد، ﺑﺮای دﯾﮕﺮان ﻧﺒﻮد. اﻣﺎ ﺑﺎر ﻫﺮ ﺣﺎدﺛﻪ ﯾﯽ ﺑﺮای ﻫﺮ آدﻣﯽ ﺑﻪ ﺣﻮزه ی ذﻫﻨﯽ او و زﻣﺎن و ﻣﮑﺎن ﻣﺸﺨﺺ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدد. دﺳﺖ ﮔﯿﺮی ﻣﻬﺪی ﻫﺎﺷﻤﯽ ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﻣﻦ ﺳﺒﺐ ﺗﻀﻌﯿﻒ ﻣﻨﺘﻈﺮی در دﺳﺘﮕﺎه ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ و درﻧﺘﯿﺠﻪ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ ﺑﺮ ﺳﯿﺎﺳﺖ زﻧﺪان ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺗﺼﻮر ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻻﺟﻮردی و ﺳﯿﺎﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ وﺣﺸﺖ و ﯾﺄس ﺑﺮﻣﯽ اﻧﮕﯿﺨﺖ. آﯾﺎ ﺗﻮان و