Munireh Baradaran - Simple Truth

295 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﯾﺎرای ازﺳﺮﮔ ﺬراﻧﺪن دوﺑﺎره ی آن ﺳﺎل ﹺ ﮔﺬﺷﺘﻪ را داﺷﺘﻢ؟ داﺷﺘﯿﻢ؟ اﯾﻦ ﻫﺎی رﻋﺐ وﺣﺸﺖ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮا ﺗﺮک ﻧﮑﺮده ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﺪ آن ﮐﺎﺑﻮس ﻫﻮﻟﻨﺎ ﮐﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻓﺮاﻣﻮش اش ﻧﮑﺮده ام، ﻧﺎﺷ ﯽ از ﻫﻤﺎن ﺗﺮس ﺑﻮد. ﺧﻮاب دﯾﺪ م ﯾﮑﯽ از ﻣﻘﺎوم ﺗﺮﯾﻦ ﭼﻬﺮه ﻫﺎی زﻧﺪان را ﮐﻪ ﻣﺪﺗﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم اش، ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﺑﺮﮔ ﺮداﻧﺪه و اﻧﺪ، ﻟﯽ او ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﯾﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ . زﻧﺪاﻧﺒﺎن ی دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و از ﺟﻠﻮی اﺗﺎق ﻫﺎی ﻣﺎ ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪش. او ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮف و آن ﻃﺮف ورﻣﯽ ﺟﻬﯿﺪ، ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی اﺑﻠﻬﺎﻧﻪ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺗﻬﯽ. ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺎس ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﺶ ﺑﻮد. ﺧﻮدش ﺑﻮد و ﻧﺒﻮد. ﻣﻬﺪی ﻫﺎﺷﻤﯽ را ﺑﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ی ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﻌﺪ از دﺳﺖ ﮔﯿﺮی ﺑﻪ ﭘﺮده ی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ. اﻋﺘﺮاف ﮐﺮد ﮐﻪ از ﻃﺮﯾﻖ ﻧﻔﻮذ در ﺳﭙﺎه ﭘﺎﺳﺪاران اﺻﻔﻬﺎن، اﺳﻠﺤﻪ ﺟﻤﻊ آوری ﮐﺮده اﺳﺖ. ﺑﻪ ﺗﺮورﻫﺎﯾﯽ در زﻣﺎن ﺷﺎه اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﻮدش در آن ﻫﺎ دﺳﺖ داﺷﺘﻪ. ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻦ آﺧﻮﻧﺪی ﻃﺮﻓﺪار ﺷﺎه و ﯾﮏ زن ﻓﺎﺣﺸﻪ اﻋﺘﺮاف ﮐﺮد. او و دارودﺳﺘﻪ اش ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻫﺎی ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺷﻤﺸﯿﺮ، اﯾﻦ ﻣﻈﻬﺮ ﻋﺪل ﻋﻠﯽ ﻣﯽ ﮐﺸﺘﻨﺪ. اﯾﻦ ﺣﻮادث ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ رژﯾﻢ ﺷﺎه و ده ﯾﺎزده ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﺑﻮد. ﭼﺮا ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ؟ ﻣﯽ اﯾﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻫﻢ ﭼﻮن ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻫﺎی دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ را ﺑﺮﻣﯽ اﻧﮕﯿﺨﺖ: ﭼﻪ» ﻗﺪر ﺷﮑﻨﺠﻪ اش ﮐﺮده اﻧﺪ؟ ﻫﻢ « راه اﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺣﺴﯽ از ﻫﻢ دردی در آن ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ . اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ آن زن ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم، ﻫﻢ ا دردی م رﻧﮓ ﻣﯽ ﺑﺎﺧﺖ. ﭘﯿﺶ از اﻋﺪام ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ و از » اﻣﺎم ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ « ﮐﺮد. اﯾﻦ ﺑﺎر ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و ﮔﺮﯾﻪ ی ﻓﺮوﺧﻮرده ﯾﯽ از ﭘﺸﺖ ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. روزی ﮐﻪ ﺧﺒﺮ اﻋﺪاﻣﺶ را در روزﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮاﻧﺪم، ﭘﺮﺳﺸ ﯽ ﺑﺰرگ ﭼﻨﺎن ذﻫﻨﻢ را ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ دردی ام ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ آن زن ﻓﺎﺣﺸﻪ را ﺑﻪ ﺣﺎﺷﯿﻪ راﻧﺪ. آﯾﺎ اﻧﺴﺎن ﻫﺎ ﺣﻖ دارﻧﺪ ﺑﻪ ﻧﺎم »و « ﻋﺪاﻟﺖ » ﻗﺎﻧﻮن ﺟﺰا « زﻧﺪﮔﯽ اﻧﺴﺎﻧﯽ دﯾﮕﺮ را ﺑﺴﺘﺎﻧﻨﺪ؟ ﻋﺪاﻟﺖ و ﻗﺎﻧﻮن در ﻃﻮل ﺗﺎرﯾﺦ ﻫﻤﻮاره ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻮن ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻫﺎ در ﻫﺮ دوره و ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺗﻌﺒﯿﺮی ﻣﺘﻔﺎوت ا ز آن اراﯾﻪ داده اﻧﺪ. ﻫﻢ زﻣﺎن در ﮔﻮﺷﻪ ﯾﯽ از ﺟﻬﺎن ﻫﻮاداران ﻣﺬﻫﺐ ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و در ﮔﻮﺷﻪ ﯾﯽ دﯾﮕﺮ و ﻧﻪ ﭼﻨﺪان دور، دﮔﺮاﻧﺪﯾﺸﺎﻧﻲ ﺑﯽ ﻣﺬﻫﺐ. آﯾﺎ ﮐﺴﯽ را ﺑﻪ ﺟﺮم ﻗﺘﻞ اﻋﺪام ﻗﺘﻞ  ﺧﻮد  ﹶﻔﺲ ﮐﺮدن، در ﻧ دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻧﻤﯽ آﯾﺪ؟ ﺗﺎ ﭘﯿﺶ از آن ا ﮔﺮ ﭼﻪ ﺗﻮﺟﯿﻪ ﺷﮑﻨﺠﻪ را ﺣﺘﺎ ﺑﺮای و ﺑﺮای « واﻻ» ﻫﺪﻓﯽ » اﻣﻨﯿﺖ ﻋﻤﻮﻣﯽ « اﻋﺪام، ﻣﺴﺘﻘﻞ از  ﹶﻔﺲ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم، اﻣﺎ ﻧ ﺟﺮم، ﻣﺮا ﺑﻪ ﻃﻮرﺟﺪی درﮔﯿﺮ ﺧﻮد ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ و ﺑﻪ ﻧﻔﯽ آن ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدم. آن روز اﻣﺎ ﺑﻪ اﺳﺘﺪﻻل و ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺮای ﻟﻐﻮ اﻋﺪام ﭼﻨﺪان ﻧﯿﺎزی ﻧﺪاﺷﺘﻢ، اﺣﺴﺎﺳﻢ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ از آن ﻧﻔﺮت داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﻮﺿﻮع د ﯾﮕﺮی ﮐﻪ ذﻫﻨﻢ را آﺷﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﮔﺰارش ﮐﻤﯿﺴﯿﻮن ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﻧﻘﺾ ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ در اﯾﺮان ﺑﻮد. در ﺗﺪارک ﻗﻄﻊ ﻧﺎﻣﻪ ﯾﯽ ﻣﺒﻨﯽ