Munireh Baradaran - Simple Truth

296 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺑﺮ ﻣﺤﮑﻮم ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺟﻤﻬﻮری اﺳﻼﻣﯽ ﮐﺸﻮرﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮن ﺷﻮروی ﺳﺎﺑﻖ، ﺟﻤﻬﻮری ﺎی ﻫ اروﭘﺎی ﺷﺮﻗﯽ رای ﻣﻨﻔﯽ داده ﺑﻮدﻧﺪ. دو ﺑﺎور ﻣﻦ در ﺗﻨﺎﻗﻀﯽ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗ ﺮار داﺷﺖ. ﺑﺎور اول ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻘﺾ ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ در اﯾﺮان ﮐﻪ واﻗﻌﯿﺖ زﻧﺪﮔﯽ روزﻣﺮه ﻣﺎن ﺑﻮد و ﺟﺎی ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺑﺎور دوم اﻋﺘﻘﺎد ﺑﻪ ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ و اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻮدن دوﻟﺖ ﻫﺎی ﯾﺎدﺷﺪه، اﯾﻦ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻨﻄﻘﯽ را در ﻣﻦ ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯽ آورد ﮐﻪ آن ﻫﺎ ﭘﯿﺶ ﺗﺎز ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺎی دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ و ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﺮﺳﺨﺖ ﻧﻘ ﺾ ﺣﻘﻮق ﺑﺸﺮ و دﻣﻮﮐﺮاﺳﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ. اﯾﻦ ﺗﻮﺟﯿﻪ راﯾﺞ ﮐﻪ آﻣﺮﯾﮑﺎ و ﻏﺮب در ﻋﻠﻢ ﮐﺮدن ﻗﻀﯿﻪ » اﻫﺪاف اﻣﭙﺮﯾﺎﻟﯿﺴﺘﯽ « دارﻧﺪ و اﯾﻦ ﮐﺸﻮرﻫﺎی " ﺳﻮﺳﯿﺎﻟﯿﺴﺘﯽ " در اﯾﻦ ﻣﻮارد ﺳﮑﻮت ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﻫﻢ ﺳﻮ ﺑﺎ ﻏﺮب ﻧﻤﯽ ﻗﺎﻧﻊ  ﺷﻮﻧﺪ، اﺻﻼ ﮐﻨﻨﺪه ﻧﺒﻮد. ﺗﻮﺟﯿﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ اﺳﻼم درک ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ از ﺣﻘﻮق ﺑ ﺸﺮ و آزادی دارد، اﺳﺘﺪﻻل ﻋﻮام ﻓﺮﯾﺒﺎﻧﻪ ﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻨﮕﺴﺎر و دﯾﮕﺮ ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﺗﻌﺰﯾﺮ و ﻗﺼﺎص را ﻧﺎم » ﻋﺪاﻟﺖ اﺳﻼﻣﯽ ﺑﺪﻫﺪ. « اﻣﺎ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻫﺮ دو ﻣﺴﺌﻠﻪ، ذﻫﻦ دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﻨﺪی ﻫﺎ را ﭼﻨﺪان ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﻧ ﺑﻮدهﮑﺮد . ﺷﺎﯾﺪ درک ﺑﯿﺶ ﺗﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﺪرﮐﺎﻓﯽ روﺷﻦ ﺑﻮد. ﯾﺎ ﻧﻈ ﺮﺷﺎن ﭼﻮن ﺧﻄﯽ ﺻﺎف و ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ از ﻫﻤﻪ وﺧﻢ ی ﭘﯿﭻ ﻫﺎ و زﯾﮕﺰاگ ﻫﺎ ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ. اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم. ﺗﺮﺳﻢ ﻫﻤﻪ از اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﻂ و ﺻﺎف » روﺷﻦ « ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﺳﺎده اﻧﺪﯾﺸﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ. در ﯾﮑﯽ از روزﻫﺎی آذرﻣﺎه ﺷﺎﻫﺪ وداع ﺗﻠﺦ ﻫﻤﺎ ﺑﻮدﯾﻢ. ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ، ﺑﻪ ﻫﻢ راه دﺧﺘﺮﺧﺎﻟﻪ اش دﺳﺖ ﮔﯿ ﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. دﺧﺘﺮﺧﺎﻟﻪ اش را ﭘﻨﺞ روز ﺑﻌﺪ از دﺳﺖ ﮔﯿﺮی اﻋﺪام ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. اﯾﻦ ﺑﺮای ﻫﻤﺎ ﺑﺎر ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ زﯾﺮ آن ﮐﻤﺮ راﺳﺖ ﮐﻨﺪ. در اﯾﻦ ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺑﺎرﻫﺎ از ﻧﻮ ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﺷﺪه و زﯾﺮ ﻓﺸﺎر و ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻌﺪ از «ﺟﻌﺒﻪ » ﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ از ﻫﻤﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ و اﻧﺰوا ﺑﺮﮔﺰﯾﺪ. ﺳﺎل ٦٤ ، ﭘﺲ از ﺳﺎل ﻫﺎ دوری ﺑﺎر دﯾﮕﺮ او را دﯾﺪم، ﺑﺪﺑﯿﻨﯽ ﺗﻠﺨﺶ آدﻣﯽ را ﻣﯽ رﻣﺎﻧﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﯽ ﻧﺎﺷﯽ از آن، ﺷﺎداﺑﯽ و ﺷﺮوﺷﻮر  اﻋﺘﻤﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد. در ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ و رﻧﺞ اوﻟﯿﻪ اش ﺑﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪه ﺑﻮد و ﺷﮕﻔﺖ اﯾﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺪﺑﯿﻨﯽ و ﺑﯽ اﻋﺘﻤﺎدﯾﺶ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﺑﺎ اﺣﺴﺎس و ﻋﺎﻃ ﻔﻪ ی ﺷﺪﯾﺪش در ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﻮد و ﺑﺎﺑﺖ آن ﺟﺪال ﻫﺎی دروﻧﯽ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺎ ﺧﻮد داﺷﺖ. از آن دﺳﺘﻪ آدم ﻫﺎﯾﯽ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺪﺑﯿﻨﯽ و ﺑﯽ اﻋﺘﻤﺎدﯾﺶ ﺑﻪ ﺗﻨﻔﺮ از اﻧﺴﺎن ﻫﺎ ﺑﯿﺎﻧﺠﺎﻣﺪ ﯾﺎ ﻫﻢ ﭼﻮن ﺑﺴﯿﺎری دﯾﮕﺮ ﺑﻪ وازدﮔﯽ ﻣﻄﻠﻖ و ﭘﺮﺗﮕﺎه ﺳﻘﻮط ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ. آرﻣﺎن ﺧﻮاﻫﯽ و ﺑﺎورﻫﺎﯾﺶ را در ﺟﻨﮕﯽ ﭘﺎﯾﺎن ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﺎ ﺧﻮ د ﺣﻔﻆ ﮐﺮده ﺑﻮد. آن روز ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ را از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ، ﭘﺎﯾﺎن ﻣﺤﮑﻮﻣﯿﺘﺶ ﺑﻮد. وداﻋﺶ، اﻣﺎ ﻃﻮر دﯾﮕﺮی ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ ﻧﻤﯽ» ﮔﻔﺖ: ﺗﻮاﻧﻢ ﺗﮏ«. ﺗﮏ ﻣﺎ را در آﻏﻮش ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﺮﯾﻪ اش ﺷﺪت ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ. ﻫﻤﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺑﺮای