Munireh Baradaran - Simple Truth

297 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده وداع از دوﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ دا ﺷﺖ، ﺑﻪ ﺣﯿﺎط رﻓﺖ. آن ﻫﺎ ﭘﺸﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﻣﻨﺘﻈﺮش ﺑﻮدﻧﺪ. او دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺸﺎن ﮔﺸﻮد، ور ی ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﻓﻐﺎن دوﺳﺖ » ﮔﻔﺖ: ﺗﺎن دارم. « ﻧﺎﻣﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮ ﺗﮑﺮار ﺷﺪ، اﻣﺎ او ﯾﺎرای ﮐﻨﺪن ﻧﺪاﺷﺖ. ﭘﺎﺳﺪار آﻣﺪ و او را ﮐﻪ ﺗﻦ و روﺣﺶ در رﻓﺘﻦ ﻣﺮدد ﺑﻮد، ﺑﺎ ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﯿﺮون ﺑ ﺮد و ﺑﻪ ﺗﺸﺮ ﮔﻔﺖ: » ﻫﻤﻪ از آزادﺷﺪن ﺧﻮش ﺣﺎل ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻧﻤﯽ داﻧﻢ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﭼﻪ ﻣﺮﺿﯽ دارد. « * * * زﻣﺴﺘﺎن ٦٥ ، دو ﻧﻔﺮ را در راه روی داﺧﻠﯽ ﺑﻨﺪ ﺷﻼق زدﻧﺪ. ﺟﺮم ﻣﯿﻨﺎ ١ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪی ﭘﯿﺶ در ﺳﻠﻮل اﻧﻔﺮادی ﺷﻌﺎری روی دﯾﻮار ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮد. و ﺟﺮم ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻬﻤﺖﺗ زدن ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ ﺑﻮد. ﻣﺎ ﺟﺮا ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺸﺖ. روزی ﮐﻪ دادﯾﺎر ﺣﺪاد ﺑﻪ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺑﺎزرﺳﯽ وﺳﺎﺋﻞ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ اﻋﺘﺮاض ﮐﺮده و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺎزرﺳﯽ ﻫﺮ ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﺷﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﻣﯽ دارﻧﺪ و ﮔﺎه اﯾﻦ اﺷﯿﺎ ﺑﻪ ﯾﻐﻤﺎ رﻓﺘﻪ، ﺳﺮ از ﻓﺮوﺷﮕﺎه زﻧﺪان درﻣﯽ آورد. ﺣﺪاد ﺳﺨﺖ ﺑﺮاﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪه و ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ را ﺗﺤﻤﻞ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ و ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﺣﺮﻓﺶ دﻟﯿﻞ ﺑﯿﺎورد. ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﻫﺎی آب ﻟﯿﻤﻮﯾﯽ اﺷﺎره ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻊ اﻧﺘﻘﺎل ﻣﺎ ﺑﻪ اوﯾﻦ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪه و ﺑﻌﺪ ﺟﺰو وﺳﺎﺋﻞ ﻓﺮوﺷﯽ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻣﺎ ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺣﺘﺎ ﻧﺎم زﻧﺪاﻧﯽ روی ﺷﯿﺸﻪ ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻮد. ﺣﺪاد ﺧﺸﻤﻨﺎک ﺑﻪ ﮔﺮﯾﺰ و ﺑﻬﺎﻧﻪ ﯾﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻓﺮﯾﺎد زده ﺑﻮد: » اول ﻣﻮﻫﺎﯾﺖ را ﺟﻤﻊ ﮐﻦ از ﻫﻤﺎن اول ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﯾﯽ اﻋﺼﺎب ﻣﺮا ﺑﺎ آن ﺧﺮاب ﮐﺮده « ای. ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﻮن ﺳﺮدی ﭼﺎدر را ﺟﻠﻮﺗﺮ ﮐﺸﯿﺪه و ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺶ اداﻣﻪ داده ﺑﻮد. ﺣﺪاد ﺑﺎ ﺗﻬ ﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ وﮔﻮ را ﺧﺎﺗﻤﻪ داده ﺑﻮد: » اﺗﻬﺎم ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ زده ای و ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺰاﯾﺶ را ﺑﺒﯿﻨﯽ. « ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ او را ﺑﻪ دادﮔﺎه ﺑﺮده و ﺑﻪ ﺷﺼﺖ ﺿﺮﺑﻪ ﺷﻼق ﻣﺤﮑﻮم ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﻨﮕﺎم ﻏﺮوب ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺨﺘﯽ را در راه رو ﻗﺮار دادﻧﺪ. اول ﻣﯿﻨﺎ را روی آن ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪﻧﺪ و ﭼﻨﺪ ﺑﺎر اﻋﻼم ﮐﺮدﻧﺪ »ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪ در راه رو ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﺴﯽ « ﻧﺮﻓﺖ. ﻣﮕﺮ ﺗﻮاب ﻫﺎ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ و ﭘﺲ از ﭘﺎﯾﺎن ﻫﺮ ﺷﺼﺖ ﺿﺮﺑﻪ، ﺻﻠﻮات ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. ﺻﺪای ﺗﯿﺰ ﺷﻼق را در اﺗﺎق ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ، اﻣﺎ ﺻﺪاﯾﯽ از ﻣﯿﻨﺎ و ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﺮﻧﯿﺎﻣﺪ. ﺷﯿﺮﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﺑﺮﮔﺸﺖ، رﻧﮓ اش ﭘﺮﯾﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺮ ﻟﺐ داﺷﺖ. آب و ﻗﻨﺪ آوردﯾﻢ . ﻣﯿﻨﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﺑﻮد. * * * ١ . ﻣﯿﻨﺎ ﻟﻄﻔﯽ، ﻣﺠﺎﻫﺪ، ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ۶٧ اﻋﺪام.