Munireh Baradaran - Simple Truth

298 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺑﻬﻤﻦ ﻣﺎه آن ﺳﺎل ، ﺗﻬﺮان ﻣﺪام زﯾﺮ ﻣﻮﺷﮏ ﺑﺎران ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎﻫﺎی ﻋﺮاﻗﯽ ﺑﻮد. ﯾﮏ ﺑﺎر ﻫﻨﮕﺎم ﻇﻬﺮ ﺑﻮد و در ﺣﯿﺎط ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺻﺪای ﺷﻠﯿﮏ ﺿﺪﻫﻮاﯾﯽ و آژﯾﺮ ﺧﻄﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻟﺤﻈﻪ ﯾﯽ ﻫﯿﮑﻞ ﻣﻬﯿﺐ ﯾﮏ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎی ﻋﺮاﻗﯽ را دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﺮای ﭘﺮﺗﺎب ﻣﻮﺷﮏ ارﺗﻔﺎع ﮐﻢ ﮐﺮد ه ﺑﻮد و ﻫﻢ زﻣﺎن ﺻﺪای اﻧﻔﺠﺎری ﮐﻪ ﭼﻨﺪان دور ﻧﺒﻮد، ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ دﭼﺎر ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﻧﻔﺮت ﺷﺪم. ﻫﺮ روز ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن آژﯾﺮ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺎ ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ داﻧﺸﮕﺎه ﻣﻠﯽ را زده اﻧﺪ. آن روزﻫﺎ در زﻧﺪان دو ﺷﺎﯾﻌﻪ ی ﻣﺘﻀﺎد ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺑﻮد. ﯾﮏ ﺷﺎﯾﻌﻪ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪام ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﺮده ﮐﻪ زﻧﺪان اوﯾﻦ را ﺧﻮاﻫﺪ زد. ﺷﺎﯾﻌﻪ ی دوم اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪام ﺗﻀﻤﯿﻦ ﮐﺮده ﮐﻪ زﻧﺪان ﻫﺎ را ﻧﺨﻮاﻫﺪ زد و ﺷﺎﯾﻌﻪ ی او را ﺧﻮد رژﯾﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺗﺎ در اﯾﻦ ﮔﯿﺮودار ﺧﻮدش ﺑﻤﺒﯽ در زﻧﺪان ﺑﯿﺎﻧﺪازد. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮد ﻣﺴﺌﻠﻪ و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺟﺎن ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ درﺑﺮدن ﻣﺎ زﻧﺪاﻧﯽ ﺧﺘﻢ ﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. اﯾﻦ ﺟﻨﮓ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ اداﻣﻪ ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ؟ در ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺗﻮاب ﻫﺎ، ﻣﺠﺎﻫﺪﻫﺎی ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﺟﺪﯾﺪی زدﻧﺪ. ا ﮔﺮ ﺗﻮاب ﻫﺎ ﻏﺬا را ﺗﻘﺴﯿﻢ ﻣﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮد، ﻏﺬا را  ﮐﺮدﻧﺪ، ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻧﻤﯽ ﹺ ﺑﻨﺪ را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ا ﮔﺮ ﺗﻮاﺑﯽ در ﮐﺮد، از ﺑﯿﺮون آﻣﺪن ﺑﺮای ﻫﻮاﺧﻮری، ﻣﻼ ﻗﺎت ﯾﺎ ﺣﺘﺎ ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ ﺧﻮدداری ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﭼﻨﺪﺑﺎر ﭘﯿﺶ آﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻋﺘﺮاض از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ اﻣﺘﻨﺎع ﮐﺮدﻧﺪ. ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ آﻣﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﺿﺮب و ﻧﺎﺳﺰا آن ﻫﺎ را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ. ﮐﻢ ﺗﺮ روزی ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ درﮔﯿﺮی ﻫﺎﯾﯽ ﭘﯿﺶ ﻧﯿﺎﯾﺪ و از ﺳﺮوﺻﺪا و ﻧﺎﺳﺰا، ﮐﺘﮏ ﮐﺎری ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ و دادوﻗﺎل زﻧﺪاﻧﯽ ﻫ ﺎ ﺧﺒﺮی ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎل ﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮاب ﻫﺎ در زﻧﺪﮔﯽ داﺧﻠﯽ زﻧﺪان، ﻓﻀﺎی ﻓﺸ ﺎر، وﺣﺸﺖ و ﺑﯽ اﻋﺘﻤﺎدی را داﻣﻦ ﺑﻮدهزد ﻧﺪ. ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺲ ﻫﻢ دردی ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان زﻧﺪاﻧﯽ در ﻣﯿﺎن ﻧﺒﻮد، ﺑﻞ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﺣﺴﺎس ﻧﻔﺮت دوﺟﺎﻧﺒﻪ ﺑﻮد. ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺤﺮﯾﻢ و ﺟﺪاﺳﺎزی ﺑﻨﺪﻫﺎ و اﺗﺎق ﻫﺎ از ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﯾ ﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ آن روزﻫﺎ در ﺑﯿﻦ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی زن و ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﻣﺮد ﺟﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. اﯾﻦ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻠﻤﻮس و ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. اﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ وﻇﯿﻔﻪ ی زﻧﺪاﻧﺒﺎﻧﯽ را ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ؛ ﺣﺘﺎ اﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﺎ زﯾﺮ ﯾﮏ ﺳﻘﻒ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ، دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﻧﻤﯽ آﻣﺪﻧ ﺪ. ﭘﺲ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻧﻤﯽ ﹺ ﮐﻠﯿﺪدار ﯾﺎ ﭘﺎﺳﺪار. ﹺ زﻧﺪان را ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎز ﮐﻨﺪ، ﺗﻮاب در  ﮐﺮد ﮐﻪ ﻗﻔﻞ ﺑﺎرﻫﺎ از ﺧﻮد ﻣﯽ  ﹶﻔﺲ ﭘﺮﺳﯿﺪم آﯾﺎ اﻧﮕﯿﺰه و اﺣﺴﺎس آن ﺟﻮان ﻣﺠﺎﻫﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧ ﻋﻤﻞ ﮐﺮدن ﻧﺒﻮد؟ دﺳﺖ ﮐﺎری ﺑﻪ زدن؟ واﮐﻨﺸﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﺎل ﻫﺎ زورﮔﻮﯾﯽ و م  د ﺑﺮﻧﯿﺎوردن؟ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ از رﺧﻮت ﺑﺮﻫﻨﺪ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ دﭼﺎر اﯾﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﺧﺎم ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ در ﮔﺴﺘﺮش درﮔﯿﺮی ﻫﺎی روزﻣﺮه اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺎوﻣﺖ زﻧﺪاﻧﯽ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ و ﭼﻬﺮه ی ﺧﺸﻦ رژﯾﻢ و ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ ﻋﺮﯾﺎن ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد.