Munireh Baradaran - Simple Truth

300 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. اﻣﺎ اﻧﺘﺨﺎﺑﯽ در ﻣﯿﺎن ﻧﺒﻮد. ﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺧﺎﻧﻪ را ﻋﻮض ﮐﺮد، ﻧﻪ از دﯾﺪن او ﭘﺮﻫﯿﺰ. ﻫﺮ روز ﺑﻪ روی ﻫﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﺎزﮐﺮدن، ﺗﻨﮓ ﮐﻨﺎرﻫﻢ ﻧﺸﺴﺘﻦ و ﺑﺎﻫﻢ زﯾﺴﺘﻦ، ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻔﻆ اﺧﻼق و ادب و ﭘﺮﻫﯿﺰ از ﮐﻨﺞ ﮐﺎوی دﯾﮕﺮان، اﺣﺴﺎس ﺧﻮد را، ا ﮐﺮاه ﺧﻮد را ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن. اﯾﻦ ﻫﻤﻪ درون آدﻣﯽ را ﻣﯽ ﺳﺎﯾﺪ. آن روز، اﻣﺎ ﻣﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻦ ﺑﺴﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺟﺎﺑﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮏ ﺗﻨﻮع ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪ رﻏﻢ دوﺳﺘﯽ ﻫﺎ و ﻋﻼﻗﻪ ﻫﺎ، ﻣﺤﯿﻂ ﺗﻨﮓ و ﻣﺤﺪود زﻧﺪان ﯾﮏ ﻧﻮاﺧﺘﯽ و ﮐﺴﺎﻟﺖ ﺣﺘ ﺎ در ﻣﯿﺎن دوﺳﺘﯽ ﻫﺎ و راﺑﻄﻪ ﺑﻪ ﻫﺎ وﺟﻮد ﻣﯽ آورد. اﻧﺴﺎن ﺗﻨﻮع ﻃﻠﺐ اﺳﺖ. ﺳﺎل ﻫﺎی اول اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺟﻠﻮه ی زﯾﺎدی ﻧﺪاﺷﺖ، اﻣﺎ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﭼﻬﺮه ی ﯾﮏ زﻧﺪاﻧﯽ ﺟﺪﯾﺪ را ﺑﻪ ﻧﺪرت ﻣﯽ دﯾﺪﯾﻢ، و ﺳﺎل ﻫﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ و ﺗﻨﮓ ﻫﻢ زﯾﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ، ﮔﺎ ه ﺑﺮای ﻫﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ و اﯾﻦ ﮐﺴﺎﻟﺖ آﺷﮑﺎر و ﻧﻬﺎن ﭼﻬﺮه ﻣﯽ ﻧﻤﻮد. در زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮓ ﺑﺮای ﻫﻢ ﻫﻢ ﭼﻮن ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎرﻫﺎوﺑﺎرﻫﺎ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدﯾﻤﺶ و دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ﮐﺸﻒ و ﺗﺎزﮔﯽ در آن ﻧﻤﯽ ﯾﺎﻓﺘﯿﻢ. ﻣﺤﺪودﺑﻮدن ﺣﻮادث زﻧﺪﮔﯽ در زﻧﺪان ﺗﻐﯿﯿﺮات آدﻣﯽ را ﻫﻢ ﻣﺤﺪود ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. وﺿﻌﯿ ﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ. از ﯾﮏ ﻃﺮف ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﻪ ﻫﻢ دﯾﮕﺮ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ و واﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ و ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ و دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺷﺪن؛ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﻫﺎ و ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎی ﻣﺸﺘﺮک ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻧﺰدﯾﮑﻤﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد. از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺗﻨﻮع و دوﺳﺘﯽ ﻫﺎی ﻧﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ. آن روز ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ، ﮔﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ دل ﮔﯿﺮ ﺑﻮد. ﺷ ﺎﯾﺪ ﻫﻢ در ﺑﺎﻃﻦ راﺿﯽ. ﺑﻮدن ﻣﻦ آزارش ﻣﯽ داد. ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ی اﯾﻦ ﻫﺎ ﺳﺨﺖ دوﺳﺘﻢ داﺷﺖ و ﭼﻮن ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺬﻓﻢ ﮐﻨﺪ، رﻧﺞ ﻣﯽ ﺑﺮد. ﻋﺸﻖ و ﺑﯿﺰاری ﯾﮏ ﺟﺎ و ﻫﻢ زﻣﺎن. اﯾﻦ دوﮔﺎﻧﮕﯽ اﺣﺴﺎس ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮد.