Munireh Baradaran - Simple Truth

301 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺟﻨﮓ ﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻌﺪ از ﻣﻌﻄﻠﯽ ﻫﺎی زﯾﺎد ﺑﻪ ﺑﻨﺪ دو ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎ ده ﺷﺪﯾﻢ. ﺑﯿﺴﺖ وﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﺑﻮدﯾﻢ. داﺧﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ درﻫﻢ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد. راه رو را آب ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺴﺖ وﺷﻮ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ وارد اﺗﺎﻗﯽ ﺑﺸﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﭼﻨﺪ روزی ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻮروز ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد و آن ﻫﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. دﯾﮕﺮ ﯽ زﻧﺪاﻧ ﻫﺎ در ﺣﯿﺎط ﺧﺴﺘﻪ از روزی ﭘﺮﮐﺎر، ﮐﻨﺎر دﯾﻮار زﯾﺮ آﺧﺮﯾﻦ ﭘﺮﺗﻮﻫﺎی ﺑﯽ رﻣﻖ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﺎ ﻫﻢ رﻓﺘﯿﻢ آن ﺟﺎ. ﭘﺮده ﻫﺎ و ﺳﻔﺮه ﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﻨﺎب آوﯾﺰان ﺑﻮد ﻧﺪ و ﭼﻨﺪ ﮐﻒ ﺷﺴﺘﻪ  ﭘﻮش ﺷﺪه وﺳﻂ ﺣﯿﺎط. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮی ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﺷﻠﻨﮓ آب و ﮐﺎﺳﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺴﺘﻦ ﮐﻒ ﭘﻮش ﻫﺎ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻏﯿﺮ از ﭼﻨﺪ آﺷﻨﺎ ﺑﻘﯿﻪ را ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﭼﺸﻢ ام ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻬﺸﯿﺪ، ﯾﮏ دوﺳﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ، ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﮐﻪ دﺳﺖ ﮔﯿﺮﯾﺶ را ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم و ﺣﺪس ﻣﯽ زدم ﮐﻪ آن ﺟﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﯿﺪ اﯾﺶ ﮐﺮدم، ﺑﻪ دﯾﻮاری ﮐﻪ آﺧﺮﯾﻦ ﻧﻔﺲ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺮ آن ﻣﯽ ﺗﺎﺑﯿﺪ، ﻟﻢ داده و ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺟﻠﻮ رﻓﺘﻢ. ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاﯾﻢ ﯾﮑﻪ ﺧﻮرد و از ﺟﺎ ﭘﺮﯾ ﺪ. ﯾﮏ دﯾﮕﺮ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ. ﻗﺎﻣﺖ ﺑﻠﻨﺪ و ﮐﺸﯿﺪه اش ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺴﺮﺗﻢ را ﺑﺮﻣﯽ اﻧﮕﯿﺨﺖ، اﻧﺪﮐﯽ ﺗﮑﯿﺪه ﺗﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﺎﻧﺘﻮ و ﺷﻠﻮار ﺧﺎ ﮐﺴﺘﺮی ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮ م ﺑﻮد از روز دﺳﺖ ﮔﯿﺮی ﺑﻪ ﺗﻦ دارد ، ﮐﻢ ﺗﺮ ﺣﺎﻟﺖ زﻧﺪاﻧﯽ ﺑﻪ او ﻣﯽ داد. ﮐﻨﺎرش ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻧﺸﺴﺘﻢ. زﯾﺮ ﭘﺎﭼﻪ ی ﺷﻠﻮارش ﮐﻪ ﺑ ﺎﻻ زده ﺑﻮد، ﭘﺎﯾﺶ ﺗﻮﺟﻪ ام را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد، زﺧﻤﯽ ﺷﺒﯿﻪ اﺛﺮ ﯾﮏ ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ. دردم ﮔﺮﻓﺖ. ﺧﻢ ﺷﺪم ﮐﻪ ﮐﻒ ﭘﺎﯾﺶ را ﻫﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﭘﻮﺳﺘﺶ ورآﻣﺪه ﺑﻮد. ﭘﺎﯾﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﭼﻬﻞ وﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ. از ﮔﺬﺷﺘﻪ اش ﺑﺎﺣﺴﺮت ﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﻮش ﺑﺨﺖ ﹺ ﺑﻮد. ﺷﻐﻞ، درآﻣﺪ و ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺖ. در ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎن ﺑﻪ روی ﺧﺎﻧﻮاده ﯾﯽ ﺑﺰرگ و داﯾﺮه ﯾﯽ از دوﺳﺘﺎن ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﯾﮏ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﺮادرش، ﺟﻮان ﺗﺮﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﻪ ﻫﻢ راه ﻫﻤﺴﺮش دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه و ﻫﺮ دو را اﻋﺪام ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. اﯾﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﮐﻤﺮ ﺧﺎﻧﻮاده را ﹺ او ﺑﺪون اﯾﻦ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺧﻮد ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ درﮔ ﯿﺮ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻪ ﺟﺮم ﮐﻤﮏ و ﭘﻨﺎه دادن ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﺮاری ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﺎﻧﻪ و ﺳﺮﭘﻨﺎﻫﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ، دﺳﺖ ﮔﯿﺮ، و ﺑﻪ ﹺ ﺑﯿﻤﺎر و ﺑﺮادرش ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎدرزاد ﺷﺪت ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﮕﺮان ﻣﺎدر