Munireh Baradaran - Simple Truth

303 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﭘﺎﺳﺪار ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺎﻓﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻣﺎن. وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﺑﯿﺮون ﹺ ﺑﻨﺪ ﻣﯽ ﹺ در رﻓﺘﻦ از ﺟﻠﻮی ﮔﺬﺷﺘﯿﻢ، ﮔﺎه ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ و ﻧﺎﺳﺰا ﺗﺤﻮﯾﻠﻤﺎن ﻣﯽ دادﻧﺪ. ﺧﺸﻢ و ﮐﯿﻨﻪ ی ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﺒﺎری ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻨﺪﻫﺎی زﻧﺎن، آن روزﻫﺎ ﺷﮑﻞ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. روزی ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﮐﺴﯽ را زﯾﺮ ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪ ﻧﮕﯿﺮد. ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮدن ﺧﺸﻤﺶ را ﺑﺮ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ ﯾﺎ ﺧﻮد ﻣﯽ ﭼﺸﯿﺪﯾﻢ. در اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻌﻠﯿﻢ دﯾﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ وﺟﻮد ﺟﺜﻪ ی ﮐﻮﭼﮑﺶ ﻣﺸﺖ و ﻟﮕﺪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﺎط ﺣﺴﺎس ﺑﺪن ﻣﯽ زد، آﺳﯿﺐ زﻧﻨﺪه و دردﻧﺎ ک ﺑﻮد. ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻟﮕﺪ آن ﻗﺪر ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﯾﮑﯽ از زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ زد ﮐﻪ او دﭼﺎر ﺧﻮن رﯾﺰی ﺷﺪ و ﻣﺪت ﻫﺎ از درد ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ راه ﺑﺮود. ﺑﺪدﻫﻦ و ﻓﺤﺎش ﺑﻮد و زﺑﺎﻧﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺗﻬﺪﯾﺪ و ﻧﺎﺳﺰا ﺑﺎز. ﺑﻪ ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺮوﺑﺎل ﻣﯽ داد و ﺣﺘﺎ ﺑﯿﻦ آن ﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎوت ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺮای ﺧﻮد ﺑﺎﻧﺪ و دارودﺳﺘﻪ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. ﮔﻔﺘﻦ«ﻧﻪ» ﻫﺎ، اﯾﺴﺘﺎدﮔﯽ ﻫﺎ و اﻋﺘﺮاض ﻫﺎی ﻣﺎ در ﻓﺮﻣﺎن رواﯾﯽ ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎﺳﺪار ﻫﺎ و ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺧﻠﻞ اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﺑﻮد، و اﯾﻨﻬﺎ ﯾﺑﺮا ﺸﺎن ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد. ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺣﯿﺮت زده و ﺳﺮﺧﻮرده ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ، ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤ ﯿﺪﻧﺪ ﭼﺮا ﻣﻘﺎﻣﺎت زﻧﺪان در ﺑﺮاﺑﺮ ﮔﺴﺘﺎﺧﯽ » « ﻫﺎی ﻣﺎ ﻣﺪارا ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﻣﺎ را ﺷﻼق ﻧﻤﯽ زﻧﻨﺪ ﯾﺎ ﺗﺠﺪﯾﺪ دادﮔﺎﻫﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﻏﯿﺮه. آن روزﻫﺎ ﻣﯿﺜﻢ را ﻫﻢ از رﯾﺎﺳﺖ زﻧﺪان ﮐﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ آﺧﻮﻧﺪی ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﺮﺗﻀﻮی ﮐﻪ رﺋﯿﺲ زﻧﺪان ﮔﻮﻫﺮدﺷﺖ ﻫﻢ اﺳﺖ ﺟﺎی او را ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ. ﮐﻢ ﺗﺮ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪﯾﻢ ﺗﺎ از ﻃﻌﻦ و ﻧﮕﺎه ﻫﺎی آزاردﻫﻨﺪه ی ﺗﻮاب ﻫﺎ ﺑﻪ دور ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ. اﺗﺎق ﻣﺎ ﻫﻢ ﭼﻮن ﻣﻨﻄﻘﻪ ﯾﯽ آزادﺷﺪه ﺑﻮد. زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﮐﻪ زﯾﺮ آزار و ﻓﺸﺎر ﺑﻮدﻧﺪ، ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺎ ﭘﻨﺎه ﻣﯽ ﺟﺴﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻣﻤﻨﻮع ﺑﻮدن رﻓﺘﻦ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻫﺎی دﯾﮕﺮ وﻗﻌﯽ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ. ﮔ ﺮﭼﻪ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﮐﻪ « ﮐﺎﻓﺮ »و « ﻣﻨﺎﻓﻖ » ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ، ﻣﻮﻗﻌﯿ ﺖ آن ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ، ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺎ ﻣﯽ ﹰ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺎ اﺳﺒﺎب آﻣﺪﻧﺪ. ﻧﺎدره ﺣﺘﺎ رﺳﻤﺎ ﮐﺸﯽ ﮐﺮد. ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﺴﻠﯿﻢ و ﺳﮑﻮت ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻪ در ذﻫﻦ ﻫﺎ ﺷﮑﺎف ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺖ. ﭘﺲ ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﻪ م  ﺟﺎی د ﺑﺮﻧﯿﺎوردن و ﺗﺤﻘﯿﺮ را ﻓﺮوﺧﻮردن ﺧﻄﺮ ﻫﻢ ﮐﺮد. ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ از اﻧﺘﻘﺎل ﻣﺎ، ﺑﻘﯿﻪ ی زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﺑﻨﺪ ﻗﺒﻠﯽ ﻣﺎ ــ ﭼﻬﺎر ﭘﺎﯾﯿﻦ ـ را ﻫﻢ آوردﻧﺪ و ﺑﻪ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ. آن ﺟﺎ ﻫﻢ اﻋﺘﺮاض و درﮔﯿﺮی وﺟﻮد داﺷﺖ. ﻣﺠﺎﻫﺪﻫﺎ ﺧﺮﯾﺪ از ﻓﺮوﺷﮕﺎه را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮاﺑﯽ ﻣﺴﺌﻮل آن ﺑﻮد، ﺗﺤﺮﯾﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﺮاﻧﺠ ﺎم ﻫﻢ روزی ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻊ ﻇﺮف ﺷﻮﯾﯽ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه، از ﺷﺴﺘﻦ دﯾﮓ و ﻗﺎﺑﻠﻤﻪ ی ﻏﺬاﺧﻮدداری ﮐﺮدﻧﺪ. ﻇﺮف ﻫﺎی ﺷﺴﺘﻪ ﻧﺸﺪه از ﺑﻨ ﺪ ﺑﯿﺮون ﻧﺮﻓﺖ و ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻏﺬا ﺷﺎن را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﯿﺶ ﺗﺮ از ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ وﺿﻌﯿﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ درﻋﻤﻞ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ی زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﭼﻮن ﻣﺠﺎ ﻫﺪﻫﺎ در