Munireh Baradaran - Simple Truth

ﻧﻮروز ٦٦ ﻫﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ و ﻓﺮﺳﻮدﮔﯽ ﹺ ﻧﺎﺷﯽ از درﮔﯿﺮی ﻫﺎی ﹺ روزاﻧﻪ، ﮐﻢ ﻫﺎی ﺗﺮ دل ودﻣﺎغ ﺑﺮای ﻋﯿﺪ و ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ. اﻣﺎ ﺑﺮای ﻫﺪﯾﻪ دادن ﺧﻮد را ﺑﺎ ﮐﺎرﻫﺎی دﺳﺘﯽ و ﻇﺮﯾﻒ ﺳﺮﮔﺮم ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ و آراﻣﺸﯽ ﻫﻢ در اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺘﯿﻢ. ﻣﻮﻧﺎ ﮐﻪ از دوری دوﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﻃﺮزﻏﺮﯾﺒﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﭘﮑﺮ ﺑﻮد، ﻣﺪام ﺳﺮش ﺑﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮔﺮم ﺑﻮد. ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ را ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﯽ ﺑﺮای دوﺳﺘﺶ ﺑﮕﺰﯾﻨﺪ. ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﻣﺤﮑﻮﻣﯿﺘﺶ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﭼﻮن ﺷﺮط ﻧﺪاﻣﺖ» « ﺑﺮای آزادی را ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد، ﻣﺎﻧﺪﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﻦ دﺳﺘﻪ ﮔﻠﯽ را روی ﭘﺎرﭼﻪ ﯾﯽ دوﺧﺘﻢ. آن ﻗﺪر زﯾﺒﺎ از آب درآﻣﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮدم ﻫﻢ در ﺷﮕ ﻔﺖ ﺷﺪم. ﺑﻪ ﮔﻠﯽ ﻫﺪﯾﻪ ا ش دادم. ﭘﯿﺶ ﺗﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮی و ﻃﺮ ﺣﯽ از ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺜﻞ ﮐﻮه و درﯾﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﺗﺮی ی ﺑﯿﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دادم و ﻃﺮح دﺳﺘﻪ را ﺑﻪ ﮔﻠﯽ ﻧﻮﻋﯽ ﺑﺎزﺗﺎب ﺗﺠﻤﻞ ﻣﯽ داﻧﺴﺘﻢ. آن روزﻫﺎ، اﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﺣﺴﺎﺳﻢ را ﺑﻪ دوﺳﺘﻢ در ﺗﺠﻤﻠﯽ » « ﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺑﯿﺎن ﮐﻨﻢ. ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل ﻧﻮ ﺣﻮاﻟﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ وﻧﯿﻢ ﺻﺒﺢ ﺑﻮد. اﺗﺎق را ﻣﺮﺗﺐ و ﺗﻤﯿﺰ ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻢ و از اﺗﺎق ﻫﺎی دﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﻣﯿﻬﻤﺎن داﺷﺘﯿﻢ. آزاده ﻫﻢ ﻣﯿﻬﻤﺎن ﻣﺎن ﺑﻮد. ﺑﺎر ﺳﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪﻣﺶ. ﺑﺎر اول در ﺑﻬﺎر ٦٣ او را در ﺑﻬﺪاری دﯾﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎی زﯾﺎد ﺑﺴﺘﺮی ﺑﻮد، از درد و اﺿﻄﺮاب ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ در ﺧﻮدش ﻓﺮورﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﺗﻮﺟﻪ ﯾﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﺪاﺷﺖ. ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺗﺎ زاﻧﻮ ﺑﺎﻧﺪﭘﯿﭽﯽ و ﺑﻪ اﻧﺪازه ی ﭘﺎی ﻫﺮﮐﻮل ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎر دوم در ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﻫﻤﺎن ﺳﺎل ﺑﻌﺪ از ﻣﺎه ﻫﺎ اﻧﻔﺮادی دﯾﺪﻣﺶ ﮐﻪ ﻣﺮا ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﺘﺎﺑﯽ دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ﭼﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﭼﻪ ﻗﺪم زﻧﺎن. ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻨﺪوﺗﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺪن ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد. ﻧﮕﺎه ﻣﺎت اش وﻣﺒﻬﻮت ﺑﻮد و ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﮐﺠﺎ ﺳﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. اﯾﻦ ﺑﺎر اﻣﺎ ﺳﺮﺣﺎل و ﺑﺸﺎش ﺑﻮد. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻮاره ﭘﺎدرد و ﮐﻠﯿﻪ درد ﻏﺬاﺑﺶ ﻣﯽ داد و ﭘﺎﯾﺶ ﮐﻤﯽ ﻣﯽ ﻟﻨﮕﯿﺪ، اﻣﺎ روﺣﯿﻪ اش آن اﻧﺪازه ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ درد ﺟﺴﻢ را ﻧﺎدﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮد. آن روز ﭼﻨﺪ ﺷﻌﺮ از ﺣﺎﻓﻆ ﺧﻮاﻧﺪ. ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﺑﺎ ﺷﻌﺮ آﺷﻨﺎﯾﯽ دار د، روان و ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ. ﺧﻮاﻫﺮش ﻫﻢ ﺑﻮد و ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻧﮕﺮان آزاده ی ﺟﻮاﻧﺶ. ﯾﮑﯽ از ﻣﺎدرﻫﺎی ﺳﺎل ﺧﻮرده ﻫﻢ آﻣﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮای ﺳﻼﻣﺘﯽ و ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﻫﻤﻪ ﹺ ﻣﺎ ﻗﺮآن ﻧﺨﻮاﻧﺪﻧﺪ. ﻣﺎن دﻋﺎ ﮐﺮد. ﻣﺠﺎﻫﺪﻫﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ رﻋﺎﯾﺖ ﺑﻌﺪ از ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺳﺎل، ﺗﮏ ﺗﮏ ﺑﻪ روﺑﻮﺳﯽ ﻣﺎدر رﻓﺘﯿﻢ و ﺳﮑﻮت اﺗﺎق ﮐﻪ ﺗ ﻨﻬﺎ