Munireh Baradaran - Simple Truth

306 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده ﺻﺪای ﺷﻌﺮﺧﻮاﻧﯽ آزاده در آن ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ، در ﯾﮏ آن ﺷﮑﺴﺖ و از وﻟﻮﻟﻪ ی ﺧﻨﺪه و ﺗﺒﺮﯾﮏ ﮔﻮﯾﯽ ﭘﺮ ﺷﺪ. ﻫﺮ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺰدﯾﮏ ﺗﺮ ﺑﻮد، ﺑﻪ ﺷﺘﺎب ﺧﻮد را از ﻣﯿﻠﻪ ﻫﺎی ﺷﻮﻓﺎژ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎی ﺑﻨﺪ ﺑﺎﻻ ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﻫﻮاﺧﻮرﯾﺸﺎن ﺑﻮد، ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻋﯿﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ. ﻣﻬﺸﯿﺪ دﻋﻮت ﻣﺎ را ﺑﺮای ﺟﺸﻦ ﻋﯿﺪ ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮد و ﺑﻪ اﺗﺎﻗﻤﺎن ﻧﯿﺎﻣﺪ. ﺑﯿﻤﺎرﯾﺶ را ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد. اﺣﺘﯿﺎط او را ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم. رﻓﺖ وآﻣﺪ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺎ، ﺗﻮﺟﻪ ﺗﻮاب ﻫﺎ و ﻧﮕﺎه ﻫﺎی ﮐﯿﻨﻪ ﺗﻮز و وﻗﯿﺢ ﺷﺎن را ﺑﺮﻣﯽ اﻧﮕﯿﺨﺖ و ﻣﻬﺸﯿﺪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ دوره ی ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻪ ی زﻧﺪاﻧﺶ را ﺑﺎ درﮔﯿﺮی ﺑﮕﺬراﻧﺪ. ﺟﺴﻢ و روح اش ﻓﺮﺳﻮ ده ﺑﻮد و ﺗﻮان اﯾﻦ ﮐﺸﺎ ﮐﺶ ﻫﺎ را ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﻦ و ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ دﯾﺪارش رﻓﺘﯿﻢ. ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد و ﺗﻤﺎﯾﻞ زﯾﺎدی ﺑﻪ ﻣﺎﻧﺪن ﻣﺎ ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد. ﻫﺮوﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺸﺎن ﻣﯽ رﻓﺘﻢ، دﻟﻢ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ، در آن ﺟﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻧﺎراﺣﺘﯽ رواﻧﯽ داﺷﺘﻨﺪ. ﺗﺎﺟﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ در ﮔﻮﺷﻪ ﯾﯽ از اﺗﺎق ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زد. از زﻧﺪان ﺷﯿﺮاز ﺑﻪ اوﯾﻦ ﺗﺒﻌﯿﺪش ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. در آن ﺟﺎ ﻫﻢ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺎی ﻗﺰل «ﺟﻌﺒﻪ » ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺣﺼﺎر ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺮدﻧﺪ. او را ﺑﯽ ﺳﺨﻦ و ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ در اﻧﺰاوای ﮐﺎﻣﻞ از دﻧﯿﺎی ﺑﯿﺮون ﻣﺎه ﻫﺎ ﯾﮏ ﺟﺎ ﻧﺸﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. وﺟﻮد ﺳﺎ ﮐﺘﺶ را، اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺖ. ﺣﻀﻮرش آدم را آزار ﻣﯽ داد. ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻧﮕﺎه اش ﻧﮑﻨﻢ، اﻣﺎ او ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻮد، در ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ وﮐﻨﺎر اﺗﺎق، و ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﺳﺒﺰش ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺳﺮزﻧﺶ از آن ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ، اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎت ﮐﻪ ﻣﯽ رﻓﺖ ﻓﻘﻂ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺒﺮﻧﺪش. ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻣﯿﻨﻮ، اﻣﺎ در ﭘﺮﮔﻮﯾﯽ و ﭘﺮت وﭘﻼﮔﻮﯾﯽ ﺑﺮوز ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ. ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﭘﺮورده ی ذﻫﻨﺶ ﺑﻮد، ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﻓﺤﺎﺷﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻬﺸﯿﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺴﺎس ﺑﻮد و ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ او ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد. از ﻧﮕﺎه ﻣﻬﺸﯿﺪ ﻣﯽ رﻧﺠﯿﺪ. در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﻧﻤﺎﯾﻨﺪه ی اﺗﺎق ﺷﺎن ﻫﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎر ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻏﻀﺐ آﻟﻮد ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ در اﯾﻦ اﺗﺎق زﯾﺎد ی ﻫﺴﺘﻢ. ﮐﯿﻤﯿﺎ را ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﻫﻤﯿﺸﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻣﯿﻠﻪ ﹺ راه ی ﺷﻮﻓﺎژ رو دﺳﺖ ﺑﻨﺪ ﻣﯽ زدﻧﺪ، آن روزﻫﺎ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﺎل ٦٠ ﮐﻪ دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﺷﺪ ﻫﻨﻮز داﻧﺶ آﻣﻮز ﺑﻮد. آن وﻗﺖ ﻫﺎ ﻫﯿﭻ رﻓﺘﺎر ﻏﯿﺮﻋﺎدی ﻧﺪاﺷﺖ ﻓﻘﻂ ﮐﻤﯽ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﻧﻤﻮد. دو ﺳﺎل ﭘﺲ از آن ﺑﻮد ﮐ ﻪ ﯾﮏ روز در راه رو ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪه و ﻋﮑﺲ ﻫﺎی ﺧﻤﯿﻨﯽ و ﻣﻨﺘﻈﺮی را ﭘﺎره ﮐﺮده ﺑﻮد. ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪش اﻧﻔﺮادی. ﺑﻌﺪﻫﺎ او را ﮔﺎه در ﻋﻤﻮﻣﯽ و ﮔﺎه در اﻧﻔﺮادی ﻧﮕﻪ ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ. اﻣﺎ ﺑﺎ دﺳﺖ ﻫﺎی از ﭘﺸﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻪ ﻣﯿﻠﻪ ی ﺷﻮﻓﺎژ. ﻧﺎآراﻣﯽ و ﺑﯽ ﻗﺮاری ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﻦ ﺟﺰ ﻫﻤﺎن ﹺ او را از ﺷﺮاره ﺳﺎل اول او را ﻧﺪﯾﺪم. اﻣﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ و دﯾﮕﺮان ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم و ﺗﺼﻮﯾﺮ ﭼﻬﺮه ی ﻏﻤﮕﯿﻦ او ﺑﺎ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﻮﻓﺎژ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﻫﻤﯿﺸﻪ رﻧﺠﻢ ﻣﯽ داد.