Munireh Baradaran - Simple Truth

307 ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺳﺎده اﺗﺎق ﻣﺎ ﺳﺮ راه رو L ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮار داﺷﺖ. ﭘﯿﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای دﯾﺪن دوﺳﺘﺎن ﺑﻪ ﺗﻪ راه رو ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻢ. آن ﺟﺎ ﺑﯿﻦ اﺗﺎق ﭘﻨﺞ و ﺷﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺠﺎده ی ﺑﺰرﮔﯽ ﭘﻬﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗ ﻠﻤﺮو ژﯾﻼ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽ ﹺ ﻧﺰدﯾﮏ آﻣﺪ و ﮐﺴﯽ ﺟﺮأت ﺷﺪن ﺑﻪ آن را ﻧﺪاﺷﺖ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻤﺎز و دﻋﺎ ﺑﻮد اﻣﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎی ﺗﯿﺰش اﻃﺮاف را ﻫﻢ ﻣﯽ ﭘﺎﯾﯿﺪ. ا ﮔﺮ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او دوﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ از ﮐﻮره درﻣﯽ رﻓﺖ و ﻓﺤﺶ ﻣﯽ داد. ﮔﺎه از ﻗﻠﻤﺮوش ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ. ﻫﯿﮑﻞ اش درﺷﺖ و ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ﺑﻮد، ﺳﯿﻨﻪ را ﺟﻠﻮ ﻣﯽ داد و دﺳ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﺖ ﺑﯽ ﻗﯿﺪی ﺗﺎب ﻣﯽ داد، ﮔﻮﯾﯽ ﺣﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﻃﻠﺒﯿﺪ. ﮔﺮﭼﻪ رﻓﺘﺎر و ﮐﺎرﻫﺎﯾﺶ ﻣﺎﯾﻪ ی ﺗﻔﺮﯾﺢ و ﺧﻨﺪه ﻫﺎی ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ ﺑﻮد، اﻣﺎ آزاردﻫﻨﺪه ﻫﻢ ﺑﻮد. ﯾﮏ ﺑﺎر ﭘﺎی ﯾﮑﯽ از ﯽﻧ زﻧﺪا ﻫﺎ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ. دﻟﻤﺎن ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ زودﺗﺮ آزاد ﺷﻮد ﺗﺎ از دﺳﺘﺶ ﺧﻼص ﺷﻮﯾﻢ. اﺗﻬﺎم ﻋﻀﻮﯾﺖ در ﯾﮏ ﺳﺎ زﻣﺎن ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ را ﺑﺎ ﺧﻮد ﯾﺪک ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺠﺎده و ﻣﻘﻨﻌﻪ ا ی داﯾﻤﯽ ش ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻣﻀﺤﮑﯽ داﺷﺖ. ﺳﺎل ٦١ دﺳﺖ ﮔﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﮐﺎری را ﺷﺮوع ﮐﺮده و ﺧﯿﻠﯽ ﻫﺎ را ﻟﻮ داده ﺑﻮد. ﺷﻮﻫﺮش اﻋﺪام ﺷﺪه و ﺧﻮدش ﺑﻪ ده ﺳﺎل زﻧﺪان ﻣﺤﮑﻮم ﺷﺪه ﺑﻮد. * * * روﺷﻦ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ، ﮐﻮدک ﺑﻨﺪ ﻣﺎ ﺑﻮد. ﺷﺶ ﻣﺎﻫﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﻪ زﻧﺪان اﻓﺘﺎد و ﺣﺎﻻ دو ﺳﺎل داﺷﺖ. ﺗﺎزه ﺣﺮف زدن ﯾﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و وراﺟﯽ ﻫﺎ و ﺳﺆال ﻫﺎی ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ اش آدم را ﺑﻪ ﻫﻮس ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﻐﻠﺶ ﮐﻨﺪ. اﻣﺎ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدﻣﺎن را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﮐﻪ آزادﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎدرش ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﯽ اﺳﺖ. آن ﺳﺎل ﺑ ﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر در اوﯾﻦ، داﻧﺶ آﻣﻮزﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ در اﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺗﯽ ﮐﻪ از ﻃﺮف آﻣﻮزش و ﭘﺮورش ﺗﺮﺗﯿﺐ داده ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ و آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر. در اوﯾﻦ ﺑﺮﺧﻼف ﻗﺰل ﺣﺼﺎر آن ﺷﻮروﺷﻮق درس ﺧﻮاﻧﺪن و ﯾﺎدﮔﯿﺮی ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد. از ﯾﮏ ﻃﺮف اوﯾﻦ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ زﻧﺪان ﻣﻮﻗﺖ و دوره زﺟﻮﯾﯽ ی ﺑﺎ ﻫﺎ ﺑﻮد، از ﻃﺮف دﯾﮕﺮ در اوﯾﻦ ﻣﺪام ﺑﯿﻦ زﻧﺪاﻧﯽ ﻫﺎ از ﯾﮏ ﻃﺮف و ﺗﻮاب ﻫﺎ و ﭘﺎﺳﺪارﻫﺎ درﮔﯿﺮی ﺑﻮد. ﻣﺤﺪودﯾﺖ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺑﻮد. اﻣﺎ زن ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ دور از ﻫﻤﻪ ی ﻫﯿﺎﻫﻮ و ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻫﺎ ﺳﺮش ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ دﻓﺘﺮ و ﮐﺘﺎﺑﺶ ﺑﻮد. ﭼﻨﺎن ﺑﺎﻋﺸﻖ ﯾﺎد ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻓﺮﺻ ﹺ ﺖ آﻣﻮﺧﺘﻦ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده اﺳﺖ. ﺧﻮاﻧﺪن و ﻧﻮﺷﺘﻦ را ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺮاﮔﺮﻓﺖ و در ﭘﯽ آن ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﻨﺠﻢ اﺑﺘﺪاﯾﯽ را اﻣﺘﺤﺎن ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ داد. اﻫﻞ ﯾﮑﯽ از ﺷﻬﺮﻫﺎی ﮐﺮدﺳﺘﺎن ﺑﻮد. ﺷﻮﻫﺮش را اﻋﺪام و ﺧﻮدش را ﺑﻪ اوﯾﻦ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﻤﯿﺸﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺳﺨﺘﯽ داﺷﺖ. اﻣﺎ ﻏﻢ ﻫﺎ و ﮔﺮﻓﺘﺎری ﻫﺎﯾﺶ را در ﺧﻔﺎ و ﻏﯿﺎب دﯾﮕﺮان ﺑﻪ دوش ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮرت ﺧﻨﺪاﻧﺶ را ﻣﯽ دﯾﺪﯾﻢ.