One Hundred and Sixty Years

٢۶۶ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻪ ﺳﻨﺪﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﮐﻨﺪ ﻣﺒﻨﻰ ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺼﺪﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ ﻓﺮﺽ، ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻫﺪﻑ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﮕﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨ ﻰ ﺑﺎ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺪﺍﺭﮎ ﺍﺯ ﺳﻮﺋﻰ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭ ﻪ ﻟﮑّ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻭ ﻟﺠﻦ ﻣﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ، ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻳﺎﺭﻯ ﺟﻌﻞ ﻭ ﺗﻬﻤﺖ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻋﺮﺿﮥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ . ﺩﮐﺘﺮ ﻋﺒﺎﺱ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺏ » ﺖﺁﺩﻣﻴّ ﺍﻣﻴﺮ ﮐﺒﻴﺮ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ « ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺪ ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ : ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺍﺯ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺷﻴﻞ ) FO 60/164, no 214 ( ﻭ ﻣﻨﻀﻤّ ﺎﺗﺶ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻰ ... ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﺑﻪ ﺿﻤﻴﻤﻪ ﺷﻤﺎﺭﮤ ۵ ، ﺣﺎﻭﻯ ﻣﺘﻦ ﻋﺮﻳﻀﮥ ﺍﻣﻴﺮﮐﺒﻴﺮ ﻣﺒﺘﻨﻰ ﺑﺮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ . ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ ﮐﺒ ﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﻰ ﺣﺪّ ﻣﻰ ﺳﺘﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ ﻭ ﺩﺳﺖ ﭼﻴﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ . ﭼﻬﺮﮤ ﺍﻣﻴﺮ ﮐﺒﻴﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ ﻭ ﻣﺄﻳﻮﺱ ﺍﻣﺎ ﻧﺎ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺯ ﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﻧﻮﻳﺴﺶ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫ ﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﻔﺎﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﺩ، ﺁﻥ ﻫﻢ ﺳﻔﺎﺭﺕ ﺍﻧﮕﻠﻴﺲ . ) ﺍﻣﺎﻧﺖ ۱۳۸۳ : ۶۱۹ ﭘﺎﻭﺭﻗ ﻰ ۱۱۳ ( ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ) ﻣﺸﻴﺮﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ( ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﺭﮐﻰ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺳﻔﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﺜﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻨﺴﻮﻝ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ، ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻦ ﺧﺎﻥ ﮔﺮﺍﻧﻤﺎﻳﻪ ﺧﻮﺋﻰ، ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻮﺷﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺯﺟﺮ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺳﺎﮐﻦ ﻣﺼﺮ ﻭ ﺿﺒﻂ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ ﻧ ﻤﻮﺩ ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺍﺳﻨﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻫﺴﺖ ﻧﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﻴﺮﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﻣﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ . ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺪﻳﺸﮥ ﺗﺮﻗﻰ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺰﺭﮔﺪﺍﺷﺖ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﻯ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ١٢٧ ﺍﻳﻨﮏ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺖ ﭼﻴﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺎﻯ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻳﻢ ، 127 ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻣﻰ . ﻳﺎﺑﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍ ﻣﻰ . ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ