One Hundred and Sixty Years

٢۶٩ ﺗﻌﺼﺐ ﻭ ﻳﮑﺴﻮﻧﮕﺮﻯ ﺩ ﺭ ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﺩ « ، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﺎﻯ »ﺍﻭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ « ﻋﻠﻤﻰ » ﻭ « ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻴﭽﻮﺟﻪ ﺁﻣﺎ ﺩﮔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺩّ ﻋﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﮥ ﻋﻤﻞ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ . ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺕ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺍﻧﺪﮎ ﻭ ﺑﻰ ﺩﻗﺘﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺘﺪ ﻟﻮﮊﻯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﻓﺼﻞ » ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺎﺏ «، ﺩﺭ ﺷﺮﺡ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻟﺤﻨﻰ ﮐﺎﻣﻼ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺯﺑ ﺎﻧﻰ ﻧﺎﺳﺰﺍﮔﻮﻳﺎﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ . ﮔﻴﺮﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﺏ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻩ ﻰ ﺍﻧﺒﺎﻧ » ﮐﻪ « » ﺟﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺮﺩ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ « ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﻰ ﻧﺎﻣﺪ، ﺭﺯﻣﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺎﺑﻰ ﺯﻧﺠﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﻤﻖ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﺭﻻﺗﺎﻥ، ﻗﺎﺗﻞ، ﺟﻼّ ﺩ، ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻣﻰ . ﺧﻮﺍﻧﺪ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻯ ﻣﮑﺘﺐ ﺗ ﺎﺭﻳﺦ ﻧﮕﺎﺭﻯ ﻣﺪﺭﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﺒﺮ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻰ . ﺩﻫﺪ ) (Amanat 1989: 439 ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻣﻴﺮ ﮐﺒﻴﺮ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﻪ ﺑﺎﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﺩ ﺭ ﺍﺛﺮ ﺩﻳﮕﺮﺵ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎ ﺧﺎﻥ ﮐﺮﻣﺎﻧﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻰ ﻣﻰ. ﮐﻨﺪ ﻧﻮﻳﺴﺪ : ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺳﻴﺪ ﺑﺎﺏ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻮﺍﺡ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻨﻌﻠﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺱ ﺍﻓﻨﺪﻯ ﺁﻣﺪﻩ، ﺧﺮﻣﻦ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﮑﺮ ﺑﻪ ﻣﻔﺖ ﻧﻤﻰ ﺍﺭﺯﻧﺪ . ١٢٩ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ) ۱۳۵۲ : ۱۴۶ ﭘﺎﻭﺭﻗﻰ ۱( ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﻭ ﺗﻌﻘّ ﻞ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺋﻴﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻫﺶ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻨﺪ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻳﻢ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻳﮏ ﻣﻼّ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻰ . ﮔﺮﺩﺩ ﻧﺎﻃﻖ ﻫﻤﺎ ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ : 129 ﺩﮐﺘﺮ ﻋﺒﺎﺱ ﻣﻴﻼﻧﻰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎﻯ ﺁﺩﻣﻴّ ﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ :» ﮔﻤﺎﻧﻢ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻟﺤﻨﻰ، ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ )« ﺑﺮﺍﺯﺩ ﻣﻴﻼﻧﻰ ۱۳۷۸ : ۳۴۲ ﭘﺎﻭﺭﻗﻰ ۱۰ .(