اختلاف عقاید امری طبیعی به نظر میرسد، اما خودبرتربینی اخلاقی ریشهی بسیاری از مشکلات ما است. تحقیقات و مطالعات متعدد نشان میدهند که، اگر به اختلاف عقاید خود با دیگران وجههی اخلاقی ببخشیم، به سختی میتوانیم به صلح و سازشی با دیگران دست پیدا کنیم.
این مقاله به بررسی دو کتابی اختصاص دارد که با ارائهی تحلیل مبسوطی از مطالعات موردی و تمرکز بر تحولات اخیر در اروپا نشان میدهند که بر خلاف تصور رایج و به رغم پیدایش هویتهای پساملی، ملت و ملیگرایی همچنان اهمیت دارند. به نظر نویسنده، به پژوهشهایی نیاز داریم که به معضلِ تعریفِ ملیت بپردازند.
وجود شباهتهایی میان آلمان نازی و ایران معاصر، مطالعهی آثار آرنت را برای خوانندگان ایرانی ضروری میسازد. اساس استدلال هانا آرنت در این مقالهی مهم این است که چون انسان نه در انزوا بلکه در میان دیگر آدمیان میزید، هیچ معیار اخلاقیِ فردی یا اجتماعیای نمیتواند او را از مسئولیت نیابتی جنایتهایی که دیگر اعضای آن جامعه مرتکب شدهاند، معاف سازد.
پیش از تأسیس نظام جمهوری در روسیه و ترکیه در اوایل دههی 1920، دین یکی از عناصر مهم هویّت ملی بوده است. در دههی نخست هزارهی جدید، مسیحیتِ ارتدکس در روسیه و اسلامِ سنّی در ترکیه جان تازهای گرفته است. این مقاله به تأثیر این روند بر وضع اقلیتهای دینیِ این دو کشور میپردازد.
