ابراهیم علی‌پور، عکاس مستند اجتماعی اهل بانه، بیش از ۱۵ سال است که زندگی و تحولات اجتماعی را با دوربین خود ثبت می‌کند. شاخص‌ترین پروژه‌ی او، «گلوله‌ها مرز ندارند»، حاصل ۱۳ سال عکاسی از کولبران، مرز و تأثیر آن بر زندگی انسان‌هاست؛ مجموعه‌ای که در سال ۲۰۲۵ موفق به دریافت جایزه‌ی «پروژه‌های بلندمدت» در رقابت ورلد پرس فوتو (World Press Photo) شد.
مهرماه امسال، آسو در لندن کارگاهی با عنوان «همه‌ی ایران‌ها؛ ۱۴۲۰» برگزار کرد؛ کارگاهی برای فکر کردن به آینده‌ی ایران و امکان‌های پیشِ رو. آنچه می‌بینید بخشی از پرسش و پاسخ‌هایی است که درباره‌ی اهمیت تخیل سیاسی و اجتماعی در این جلسه مطرح شد.
روزنامه‌نگاری در معنای متعارف خود با خبر، گزارش، مقاله و تفسیر شناخته می‌شود و زبان طبیعی آن نثر است. اما در تاریخ مطبوعات فارسی، در دوره‌ی مشروطه، شکل دیگری از روزنامه‌نگاری پدید آمد که زبان اصلی آن شعر بود.
ایران بیست سال بعد را چگونه تصور می‌کنیم؟ چه تغییرهایی در ایرانِ آینده می‌خواهیم؟ چه سهمی خود ما می‌توانیم در ایجاد این تغییرها داشته باشیم؟ این مجموعه، پاسخ‌هایی‌ست از مخاطبین آسو، و از گفت‌وگوهایی درباره‌ی آینده که در ماه‌های اخیر گردآوری کردیم.
در دو دهه‌ی اخیر نسل تازه‌ای از خوانندگان و آهنگسازان زن وارد عرصه‌ی موسیقی در ایران شده‌اند که کارهای ارزنده و ماندگاری عرضه کرده‌اند. پادکست‌هایی که در این مجموعه آمده درباره‌ی کار این زنانِ خواننده و آهنگساز است.
اقلیت‌های دینیِ ایران در کجای انقلاب مشروطیت ایستادند؟ آیا به تعبیر ولفانگ بورشرت، نمایشنامه‌نویس آلمانی، آنان «بیرون و پشتِ در» جنبش مشروطیت جا ماندند، و یا آنکه به‌رغم محدودیت‌ها و تنگناها، به نقش‌آفرینی پرداختند؟ مجموعه‌ی حاضر به وارسی این پرسش‌ها می‌پردازد.
دانشکده تحریریه‌ی مستقلی است که با همکاری آسو به انتشار پژوهش‌های دانشگاهی در حیطه‌ی علوم اجتماعی و انسانی می‌پردازد. دانشکده می‌کوشد منتخبی از منابع پژوهشی را گرد آورد که به‌روزند، کمتر در فضای فارسی‌زبان شناخته شده‌اند و می‌توانند به شناخت مسایل اجتماعی امروزِ ایران کمک کنند. دانشکده به‌جای ترجمه‌ی کامل متون دانشگاهی که معمولاً طولانی و پیچیده نوشته شده، جان کلام نویسندگانِ آنها را در مقاله‌ای کوتاه و ساده توضیح می‌دهد.
