میگویند هرچه در کشوری خودکامگی بیشتر باشد، مردم بیشتر صدایشان در میآید و در نتیجه ادبیات بهتری هم به بار مینشیند. اگر این تنها راه موجود بود، من حاضر بودم همهی اعتبار ادبیام را در این راه صرف کنم. اما چنین نیست، و به همین دلیل در طول زندگیام پیوسته و سرسختانه نوشتهام.
مردم در هردو سوی مرز آذربایجان و ارمنستان در بطن یک اختلاف ارضی دیرپا بر سر منطقهی ناگورنو-قرهباغ زندگی میکنند. مردم محلی و عکاسان حرفهای در همکاری با بنیادِ Saferworld (جهانِ امنتر) زندگیِ روزانهشان را ثبت و ضبط کردهاند.
برای برگزاری میزگردهای سیاسی تلویزیونی در پاکستان، قاعدهای وجود دارد که روز به روز هم محبوبتر میشود. یک زن جوان و خوشصحبت، با موهایی آراسته، یک و یا چند (گاهی تا شش) مرد میانسال با موهای جوگندمی را معرفی میکند، و از آنها میپرسد که نظرشان در باب فلان موضوع چیست.
قانون اساسی آمریکا «آزادی دینی» برای همهی شهروندان کشور را تضمین کرده است؛ اما این برابری و آزادی به سادگی دست نیامد. بنیانگذاران کشور آمریکا و رهبران و نمایندگان ایالتها راه طولانی و دشواری را برای رسیدن به این هدف پیمودند. این مقاله نگاهی عبرتآموز به تلاشهای آنها میاندازد.
آرونداتی روی، نویسنده و فعال سیاسی هندی، با اولین رمان خود، «خدای چیزهای کوچک»، به شهرت بینالمللی رسید. او از آن پس تلاش خود را صرف کارزارهای جنجالی و مداخلات چپگرایانه در عرصهی سیاسی کرد. اکنون دومین رمان او، «وزرات منتهای خوشبختی»، بعد از بیست سال منتشر شده است.
در جهانی که به سوی پریشانی و بینظمی پیش میرود، صدای الیف شفق، نویسندهی ترک، ندایی نویدبخش است. شفق ادبیات داستانی را ابزاری برای پیشبرد دموکراسی و مقابله با موج پوپولیسم و عوامفریبی سیاسی میداند. او نویسندهی چندین کتاب بسیار موفق بوده، و در شبکههای اجتماعی هم مخاطبان گستردهای دارد.