در ششمین مصاحبهی آسو با چند تن از روشنفکران و فعالان بهائی و غیربهائی، فرانکلین لوئیس، استاد زبان فارسی و رئیس دپارتمان زبانها و تمدنهای خاور نزدیک در دانشگاه شیکاگو ، دیدگاه خود را دربارهی دیدار فائزه هاشمی با همبند پیشین بهائی خود، فریبا کمال آبادی، با خوانندگان طرح میکند.
در پنجمین مصاحبهی آسو با چند تن از روشنفکران و فعالان بهائی و غیربهائی، مهدی خلجی، مدیر مرکز فرهنگ و هنر آیدیا در واشنگتن ، دیدگاه خود را دربارهی دیدار فائزه هاشمی با همبند پیشین بهائی خود، فریبا کمال آبادی، با خوانندگان طرح میکند.
دیدار فائزه هاشمی با همبند پیشین بهائی خود، فریبا کمالآبادی، واکنشهای گستردهای در میان ایرانیان داخل و خارج از کشور در پی داشته است. آسو با چند تن از روشنفکران و فعالان بهائی و غیربهائی در این باب گفتوگو کرده است. در اولین مصاحبه بهیه نخجوانی، نویسندهی برجسته، از این دیدار و اهمیت آن میگوید.
ریشههای خشونتِ گاه آشکار و گاه پنهان علیه جامعهی رنگینکمانی در چیست؟ برای از بین بردن این خشونت چه میتوانیم بکنیم؟
لادن برومند در این گفتگو به چگونگی زمینهسازی برای عدالت انتقالی در دوران پیش از گذار دموکراتیک میپردازد و از نقش جامعهی مدنی در اینباره سخن میگوید.
به نظر منیره برادران، جنایتهایی که در نزدیک به چهار دههی گذشته در ایران اتفاق افتاده لکهی ننگی است که جامعه ناگزیر باید دربارهی آن حقیقت را بداند. با او در مورد چشمانداز عدالت انتقالی و تشکیل کمیسیون حقیقتیاب در ایران گفتوگو کردهایم.
در این گفتگو مؤسس «جامعهی دفاع از حقوق بشر در ایران» به شرایط تحقق عدالت انتقالی و موانع استفاده از ساز و کارهای بینالمللی میپردازد. به نظر او، پیگیری حقوقی مواردی همچون اعدامهای دههی ۶۰ مشروط به تقاضا و شکایت قربانیان است زیرا در چنین مواردی باید شاکی خصوصی وجود داشته باشد.
جعفر بهکیش، روزنامهنگار در حوزهی حقوق بشر و دادخواهی، چارچوب نظری عدالت انتقالی را بستر مناسبی برای مواجهه با نقض فاحش حقوق بشر در ایران میداند. به عقیدهی او، اگر در یک موقعیت فرودست و نابرابر، از قربانیان و خانوادههای آنها بخواهیم که مرتکبان جنایت را ببخشند، آنها ...
آیندهی تغییرات در جامعهی ایران و چگونگی و مسیر تحقق دموکراسی و پاسداشت حقوق بشر از جمله مباحثی است که در چند دههی اخیر همواره مورد بحث و مناقشه بوده است. «آسو»، در سلسله گفتوگوهایی با شماری از فعالان و تحلیلگران سیاسی و مدنی دربارهی ضرورت و چگونگی تغییرات در ایران، ملزومات وقوع این تغییرات، و بازوهای تغییر در جامعه گفتوگو کرده است.
در دنیای ارتباطات فراگیر امروزی، در اینترنت و فضای مجازی، به ندرت یادمان میماند که فضایی برای تفکر و تأمل انفرادی فراهم کنیم. اما اگر قابلیت خلوتگزینی، یعنی توانایی خلوت کردن با خود، را از دست بدهیم، توانایی اندیشیدن را هم از دست میدهیم. پیش از این که بتوانیم با دیگران همصحبت شویم، باید مصاحبت با خود را بیاموزیم.
مرد چاقو را پیدرپی بر بدن همسرش میزد. همه جا را خون گرفته بود و او حتی صدای همسایهها را که فریاد میزدند و در ورودی را میکوبیدند نمیشنید. فریادهای زن به نالههای تلخ و سوزناکی تبدیل شده بود و چشمهایش آرام آرام بسته میشد، ولی مرد هنوز آرام نگرفته بود، تا این که به یکباره همسرش را بیجان دید.
بیست سال پیش، من برای اولین بار به هند رفتم. آن زمان هم داشتیم همین کار را انجام میدادیم: سالگرد استقلال کشورمان (پنجاهمین سالگرد آن) را جشن میگرفتیم، یا شاید در عزای پنجاهمین سال جداییمان بر سر و سینه میکوبیدیم. چرا ما پاکستانیها و هندیها نمیتوانیم مثل دو همسایهی خوب با همدیگر زندگی کنیم؟
این مقاله با توجه به بحثهایی که بر سر همهپرسی استقلال کردستان عراق مطرح شده است به «حق تعیین سرنوشت» و مسائل مرتبط با آن، از دیدگاه حقوقی و حقوق بشری، میپردازد.
سکولاریسم یا «جدایی دین از سیاست» از آموزههایی است که بنیان دولت و جامعهی مدنی در دنیای مدرن را میسازند. با این حال، رابطهی دین و سیاست پیچیدهتر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر میرسد. شلایرماخر، دینشناس برجستهی آلمانی، آثار تحولآفرینی در این زمینه پدید آورده که هنوز شایان توجه و تأملاند.
در دورانِ پس از جنگ داخلی اسپانیا، به نظر میرسید مشکل اصلی این کشور در مورد ملیگراییِ محلی به جداییطلبان ایالت باسک مربوط میشود. اما همانطور که رویدادهای اخیر نشان میدهند، اکنون بارسلونا – مرکز ایالت کاتالونیا – کانون مهمترین مسئلهای است که کشور اسپانیا با آن مواجه است: مسئلهای با ریشههای عمیق تاریخی.
زبان فارسی، با وجود ریشههای عمیقش در شبهقارهی هند، عملاً در این سرزمین دچار مرگ تدریجی شده است. در حال حاضر، اکثر دستنوشتههای فارسی در کتابخانهها و بایگانیهای هند، در پشت درهای بسته، بدون استفاده رها شدهاند. یک پژوهشگر ایرانی و آموزگار زبان فارسی دلیل این اتفاقات را در کلکته جستوجو کرده است.
نیمهی اول دههی شصت، یا باید میرفتی جبهه، یا میبردنت زندان، یا مخفی میشدی، یا میرفتی تبعید، یا مثل مورچه این ور و آن ور میزدی که آذوقهای فراهم کنی تا پایان فصل سرما. من مورچهی امیدواری بودم که تردید نداشتم زمستان میگذرد، «وز پیاش پیک بهار، با هزاران گل سرخ، بیگمان میآید!»
هم مدافعان و هم مخالفان اردوغان، رئیس جمهور کنونی ترکیه، مقایسهی او با عبدالحمید، آخرین سلطان عثمانی، را درست میدانند. از نظر منتقدان، عبدالحمید یک مستبدِ واپسگرا بود، اما هوادارانِ اردوغان او را آخرین فرمانروای بزرگ مسلمان میدانند. برداشت مشابهی دربارهی اردوغان رواج دارد: بسیاری او را مردی مقتدر میدانند که به دنبال احیای روح امپراتوری عظیم ...
پاکستان در محافظت از اقلیتهای دینی خود سابقهی درخشانی ندارد، اما وقتی پای «احمدیها» به میان میآید، ما واقعاً سنگ تمام میگذاریم: اعضای این آیین اصرار دارند که خودشان را مسلمان بدانند و ما، که به شاخهی اصلی اسلام تعلق داریم، اصرار داریم که با آنها به عنوان بدترین نوع ملحدان رفتار کنیم.
در تاریکترین روزهای جنگ جهانی دوم، گاندی گفت: «باید با نگاهی آرام و مهربان، چشم در چشمِ جهان بدوزیم، هرچند امروز دیدگان دنیا خونین است.» این همان جانِ کلام آشیل در نمایشنامهی «الاهگان انتقام» است: دنیا عمدتاً بر مدار خشم و تلافیجویی چرخیده، اما بگذارید چیز بهتری بیافرینیم، هم در خود و هم در فرهنگ سیاسیمان. بیایید از راه و رسم کنونیِ جهان پیروی نکنیم.
با افزایش افراطگرایی در میان گروههایی از مسلمانان و قدرت گرفتن بنیادگرایی در جوامع اسلامی، برخی از پژوهشگران مسلمان راه حل را در «اسلام میانهرو» یافتهاند: برداشتی از تاریخ و ارزشهای اسلامی که با ارزشهای لیبرالی در جوامع معاصر غربی هماهنگ باشد. چنین برداشتی چه دستاوردهایی داشته، و با چه مشکلاتی و تناقضاتی مواجه است؟
من در سال ۱۹۵۷ متولد شدم، همان سالی که دولت چین بیش از ۳۰۰ هزار تن از روشنفکران، از جمله نویسندگان، آموزگاران، روزنامهنگاران، و هرکسی را که جرئت کرده بود از حکومت کمونیستیِ تازهتأسیس انتقاد کند، پاکسازی کرد. این روشنفکران، در راستای سلسله مبارزاتی در جهت آنچه جنبش راستستیزی خوانده میشد، برای «بازآموزی» به اردوگاههای کار اجباری فرستاده شدند.
خلاقیت بشری و پیشرفتها در عرصهی فناوری به آفرینش دنیایی منجر شده است که خود ما انسانها، به عنوان خالقان این دنیا، دیگر قادر به درک تمامیتِ آن نیستیم. به نظر میرسد این دنیا پیچیدهتر از آن شده است که ما با ذهنهای به نسبت سادهی خود قادر به شناخت کامل آن باشیم.
این که کسی به تلفن همراه معمولیاش چسبیده باشد و از تلفن همراه هوشمند بپرهیزد، قدری خلاف عرف و شاید عجیب و غریب به نظر میرسد. اما پرهیز کردن از هردو نوعشان دیگر عین دیوانگی به حساب میآید، به ویژه اگر کسی که این کار را میکند متولد میانهی دههی هفتاد میلادی باشد.
