اقلیت‌ها در ایران به طور روزمره سرکوب و تحقیر می‌شوند. بهائی‌ها را از تحصیل محروم می‌کنند، مغازه‌های‌شان را می‌بندند، به زندان می‌اندازند و گاه هدف گلوله و ضربات چاقو قرار می‌دهند. افغانستانی‌هایی که از ظاهرشان قابل تشخیص‌ اند، هرگز خودی پنداشته نمی‌شوند. سنی‌ها حق داشتن مسجد در تهران را ندارند. یهودی‌ها و ارمنی‌ها مجبور به رعایت خیلی از محدودیت‌های مسلمانان اند. این تبعیض‌ها فقط از جانب حکومت نیست. جامعه هم یا در آن‌ها شریک است، یا در قبال‌شان سکوت می‌کند.

یک روز بعد از مراسم تحلیف رئیس جمهور جدید آمریکا، میلیون‌ها نفر در شهرهای مختلف این کشور و بسیاری از نقاط دیگر جهان در اعتراض به سیاست‌های پیشنهادی او و در حمایت از حقوق زنان، اقلیت‌های جنسی و نژادی، مهاجران، و کارگران تظاهرات کردند. این مقاله گزیده‌ای از برخی سخنرانی‌ها در تظاهرات شهرهای مختلف آمریکاست.

ریشه‌های خشونتِ گاه آشکار و گاه پنهان علیه جامعه‌ی رنگین‌کمانی در چیست؟ برای از بین بردن این خشونت چه می‌توانیم بکنیم؟

نمایشگاه‌های «میراث زرتشتی» که با همکاری «دانشکده‌ی مطالعات مشرق زمین و آفریقا» (سوآز)، کتاب‌خانه‌ی بریتانیا، و موزه‌ی ملی ایران، در سال جاری در دهلی نو برگزار شد تأثیر عمیقی بر بازدیدکنندگان گذاشته است. روایت یک بازدیدکننده از این نمایشگاه‌ها را می‌خوانید.

«آپارتاید اقتصادی» و شدت یافتن آن طی سال‌های اخیر علیه اقلیت دینی بهائی در ایران و نامه‌ی نماینده‌ی جامعه‌ی جهانی بهائی در سازمان ملل به رئیس جمهور ایران فرصتی برای تأمل درباره‌ی قانون اساسی ایران و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی در رابطه با حق شهروندی این اقلیت فراهم کرده است.

این مقاله با استناد به نظریه‌ی انتخاب عقلانی به شکل‌های تجربی تکثرگرایی دینی در رومانی، یکی از مذهبی‌ترین کشورهای اروپایی، می پردازد و نشان می‌دهد که به رغم سلطه‌ی آیین ارتدکس، اقلیت‌های پروتستان در این کشور سرزندگی محسوسی دارند.

بر اساسِ نظریه‌ی "برخورد تمدن‌ها"ی هانتینگتُن، در دنیای پس از جنگِ سرد، هویتِ فرهنگی اهمیت یافته و عواملی همچون افزایش جابجایی مردم بر اثر مدرنیزاسیون، برخوردِ تمدن‌ها، از جمله تمدن‌های اسلامی و غربی، را گریزناپذیر کرده است. این پژوهش با مطالعه‌ی وضعیت ۱۳۵ اقلیت قومی- دینیِ در مخاطره بعضی از فرضیه‌های این نظریه را می‌آزماید. 

در حالی که جنبش مشروطه‌خواهی در ابتدای کار این امید را پدید آورد که سرانجام حقوق ملت از سیطره‌ی سلطنت و روحانیت رهایی خواهد یافت، اما تحولات بعدی مانع تحقق چنین غایتی شد. یکی از نتایج دامنه‌دار این امر، نفی امکان مشارکت سیاسی بهائیان ایران بود که تا انقلاب اسلامی تداوم یافت.