کمی دورتر از ردیف مغازههای پر زرقوبرق محلهی «نیشانتاشی» در شهر استانبول، در خیابان اصلی میان یک مغازهی عینکفروشی و مغازهای که کیف و چمدان ارزان میفروشد، پلاک سیاهی، با حاشیهی طلایی رنگ بر سنگفرش خیابان نقش بسته است: «هرانت دینک در ۱۹ ژانویهی ۲۰۰۷، ساعت ۱۵:۰۵ در اینجا کشته شد.»
هیچ چیز بیش از کمک به دیگری و دست یاری به سوی دوستان و نزدیکان، آدمی را خوشحال و راضی نمیکند. نه سالها ورزش مدام، نه غذای سالم، نه پول و امکانات مادی فراوان، نه ساحل دریا و آفتاب و نخلهای بلند، نه تن سالم، نه برنامهریزی دقیق و مدرک تحصیلی خوب، نه شغل ایدئال آنقدر مهم و کلیدی نیست که «ارتباط انسانی» و کمک به همنوع و گروههای دوستی.
جایزهی انجمن نویسندگان، روزنامهنگاران و برنامهسازهای غذایی در بریتانیا مهمترین جایزهی این کشور در حوزهی غذا و آشپزی است. امسال برندهی گروه بهترین «کتاب آشپزی اول»، مریم سینائی بود و کتابی که دربارهی آشپزی ایرانی نوشته است. کتابی چشمنواز و خواندنی به اسم بلبلها و گلسرخها: دستور غذاهایی از آشپزخانهی ایرانی.
رمان «مرا زبرا صدا کن»، دومین رمان آذرین فان دِرفلیت علومی، نویسندهی ایرانی-آمریکایی است که برندهی جایزهی بهترین رمان «انجمن قلم» آمریکا در سال ۲۰۱۹ شد. رمانی که خود او اینگونه توصیفاش میکند: «این کتاب، روانشناسی تبعید است.»
تاریخ هرگوشهی جهان را که بنگریم، خیاطی و بافتنی و سوزندوزی سنت دیرینهی «زنانه» است و قرنهاست که برای زنان دنیا همزمان مرهم است و دمی آسایش و دلیل گرد یکدیگر آمدن و ابزار اعتراض و مقاومت.
سفانه محقق نیشابوری مدرس مطالعات زنان و فرهنگهای اسلامی در دانشگاه کلگری، و پژوهشگر دورهی دکترای ادبیات تطبیقی در دانشگاه آلبرتا کانادا است. او پژوهش دکترای خود را با تمرکز بر پنج سفرنامهی باقیمانده از زنان دوران قاجار انجام داده است. با محقق نیشابوری دربارهی چگونگی مقاومتهای روزمرهی زنان قاجار، تفاوتهای خاطرهنویسی و شیوههای انتقاد آنها با مردان همدورهی خود و تأثیر خردهمقاومتهای این زنان گفتگو کردیم.