اگر ظاهر، گفتار و کردار یک نفر با افسانهی رایج دربارهی نوابغ سازگار نباشد ــ برای مثال اگر حوصلهسربر، راضی و خرسند، و دلسوز عزیزانش باشد ــ بعید است که او را نابغه بدانیم، حتی اگر دستاوردهای خیرهکنندهای داشته باشد.
فساد را اغلب یکی از بزرگترین موانع تحقق عدالت و رفاه در سراسر دنیا میدانند. در کشورهایی مثل ایران که فساد نظاممند بر همهچیز، از اقتصاد تا حکمرانی، تأثیر میگذارد پرسش این است: وقتی که از نظامهای داخلی کاری ساخته نیست چه کسی افراد و نهادهای فاسد را ملزم به پاسخگویی میکند؟
در بازهی زمانی ۲۰۱۲-۱۹۵۰، ۴۷۳ رهبر خودکامه قدرت را از دست دادند و ۶۹ درصد از آنان تبعید، زندانی یا کشته شدند. خودکامگان در چه شرایطی سقوط میکنند و پس از آن چه بر سر کشور میآید؟
رونالد ریگان، رئیسجمهور آمریکا، زمانی گفته بود: «هولناکترین نُه کلمه در زبان انگلیسی اینهاست: من کارمند دولت هستم و میخواهم به شما کمک کنم.» این سخن او مثال بارز روایت سیاسیای بود که از میل به کاهش اقدامات دولت حکایت میکرد.
در پای صخرههای سنگلاخ ساحل بیروت کلابهای ساحلیِ خصوصی وجود دارد. برای بسیاری از بیروتیهایی که دوران جنگ داخلی ۱۹۹۰-۱۹۷۵ را از سر گذراندند این کلابهای ساحلی یگانه مجرای ابراز احساسات در ماهها و سالهای حصر و محاصره بود.
فردریش لیست، نظریهپرداز آلمانی ناسیونالیسم اقتصادی در قرن نوزدهم، گفته بود که «ملت بین فرد و بشر قرار دارد.» او خوشبین بود. دو قرن بعد، به نظر میرسد که فرد و بشر، هر دو، زیر ملت قرار دارند.
به هر سو که بنگریم دوستیهای دیرین یا نوپایی را میبینیم که از سیاست آسیب دیده و از بین رفتهاند. علت این امر چیست؟
برای بسیاری از مردم، کشور منبع هویت است: نوعی پایه و اساس، نوعی خمیره و سرشت، نوعی پرچم و بیرق. اما وقتی انقلابی را از سر میگذرانید چه اتفاقی رخ میدهد؟ وقتی گسلِ تاریخ تکان میخورد و تمام ارکان زندگیتان به لرزه میافتد چه میشود؟
