![](https://www.aasoo.org/sites/default/files/aasoo_all_files/image/DSCF0181.jpg)
پلهای عابر پیاده، تونلهای وحشت برای زنان
![](https://www.aasoo.org/sites/default/files/aasoo_all_files/image/Articles%20Title%20Image_1260.jpg)
از حدود شصت سال قبل که اولین پل عابر پیاده در ایران ساخته شد تا امروز، بسیاری از عابرین به دلایل مختلف از این پلها استفاده نمیکنند. از جمله، مسافت طولانی پل و وقت زیادی که عبور از آنها میگیرد، پلههای زیاد (در پلهای غیرمکانیزه) و راحتتر بودن عبور از خیابان (در محدودههایی که نردهای وجود ندارد.)
اما یک دلیل عمدهی دیگر این است که بسیاری از زنان در هنگام عبور از این پلها تجربههای زشتی داشتهاند و هراسی که به آنها دست داده، باعث شده که ترجیح دهند از خیابانهای شلوغ بگذرند و جانشان را در معرض تهدید ماشینها و موتورها قرار دهند تا اینکه دوباره بخواهند از پل پیادهرو عبور کنند.
بسیاری از زنان هنگام عبور از پل عابر پیاده با آزاری مواجه شدهاند که ممکن است برای مدتها امنیت روانیشان را پریشان کرده باشد. به عنوان مثال با آزار کلامی (از سوت زدن و صداهای نامفهوم تا حرفهای رکیک جنسی) روبرو شدهاند، یا تنهی محکمی خوردهاند و یا حتی با مردانی مواجه شدهاند که دچار اختلال نمایشگری جنسی بودهاند و یا به آنها دستدرازی کردهاند.
در سالهای اخیر که شهرداریها از این پلها برای نصب تابلوهای بزرگ تبلیغاتی استفاده میکنند تا از صاحبان تابلوها کرایه بگیرند، بسیاری از این پلها به معابری سرپوشیده و خارج از دید تبدیل شدهاند که جایگاه امنی برای متعرضان و آزارگران است. در این «تونلهای وحشت» وقایعی حتی شدیدتر مثل تجاوز و قتل هم دور از ذهن به نظر نمیرسد.
پلهای عابر پیاده قرار بود صرفاً وسیلهای برای عبور امن و سالم از خیابانهای شلوغ باشد، اما اغلب تبدیل به تونلهای وحشتی شدهاند که هنگام عبور از آنها باید مراقب کوچکترین حرکتهای کسی باشیم که از روبهرو میآید، یا سرعت قدمهای کسی که پشت سرمان است، و یا پیچی که در انتهای پل به پلهها ختم میشود، تا برسیم به روشنایی و نوری که از آخر پلهها میآید و دلهره را پایان میدهد.