غیث عبدالاحد، روزنامهنگار نشریهی «گاردین»، زمانی که برای تهیهی گزارش از مناطق جنگی در خاورمیانه به سر میبرد، و دو بار نیز دستگیر شده بود، نقاشیهای آبرنگی از آن مناطق کشیده بود. این نقاشیها توانست به او کمک کند تا بر آسیبهای روانیِ ناشی از حضورش در مناطق جنگی چیره شود.
در نقاشیهای باسم دحدوح، بدن انسانی نه بازنمایی واقعیت، بلکه صحنهی رویارویی با تراژدی، آشوب و خشم فروخورده است. این هنرمند سوریهای در مرز میان بیان و حذف، معنا و ابهام، تلاش میکند تجربههای عاطفیِ متضاد را با زبانی بصری بیان کند؛ زبانی که ریشه در بیعدالتی، جنگ، پریشانی و رؤیای مقاومت دارد.
کولبران در آثار ناصر قاضیزاده تنها کارگرانی در مرزهای جغرافیایی نیستند، بلکه نماد انسانهاییاند که در مرزهای بقا حرکت میکنند، میان زندگی و مرگ، میان امید و ناامیدی. بدنهای خمیده، مسیرهای صعبالعبور و بارهای سنگین، در نقاشیهای او به زبان بصریِ رنجی تاریخی و تکرارشونده بدل میشوند.
فخرالنساء زید، نقاش برجسته، به لطف آثار انتزاعیاش در مکتب پاریس شهرت یافت. عالیه برگر با حکاکیها و نقاشیهایش هنر مدرن ترکیه را دگرگون ساخت و فوریه کورال کاشیکاری عثمانی را در معماری مدرن ترکیه احیاء کرد.
مروری برای فعالیت هنریِ منیر شاهرودی فرمانفرمائیان نقاش، طراح و مجسمهساز ایرانی که هنر سنتیِ آینهکاری را در قالب آثار معاصر بازآفرینی کرد.
معرفی چند تن از زنان هنرمند معاصر جهان عرب که تأثیر بسزایی در شناساندن هنر عرب داشتهاند.
در سال ۱۹۷۶، یک دهه پس از تأسیس دانشکدهی هنرهای زیبا در کابل، اولین گروه از زنان افغانستانی در این دانشکده ثبتنام کردند.
نگاهی به زندگی و آثار فریده لاشایی، نقاش، مجسمهساز، نویسنده، مترجم و از پیشگامان هنر نوگرای ایران
