جولین باگینی، فیلسوف و نویسنده، در جدیدترین اثرش، جهان چگونه میاندیشد: تاریخ جهانی فلسفه، میخواهد این واقعیت را به ما یادآوری کند که هرچند جهانیشدن جابهجایی کالاها و مردم را افزایش داده اما در انتقال اندیشهها به آن سوی مرزها دستاورد ناچیزی داشته است.
سیاستمداران همیشه از گذشته سوءاستفاده کردهاند. اما اکنون نوستالژی هم در کشورهای ثروتمند و هم در اقتصادهای نوظهور رواج یافته است. راست و چپ، دموکراسیها و دیکتاتوریها، همگی دارند از شکوه و جلال دوران گذشته یاد میکنند.
آیا نظریهی جهانی شدن رو به افول دارد؟ زمینهی شکلگیری این نظریه چه بوده است و اکنون تا چه حد اعتبار دارد؟
روند «جهانی شدن» به تغییرات گستردهای در عرصهی جهانی منجر شده است. این روند اگرچه به افزایش ثروت و کاهش بیکاری در کشورهای در حال توسعه کمک کرده، کسریِ تراز تجاری، افزایش بیکاری، و کاهش شدید درآمد برای کارگران آمریکا را در پی آورده است. آیا «جهانی شدن» الزاماً باید به همین شیوه رخ میداد؟
اتحادیهی اروپا در سالهای گذشته با بحرانهای بسیار جدی و سرنوشتسازی مواجه شده است، تا حدی که اکنون اصل اتحاد اروپا و تمام تشکیلات سیاسی و اقتصادی آن مورد تهدید قرار گرفتهاند. پژوهشگران اروپایی و کارشناسان مسائل این قاره ریشههای این بحرانها را در کجا ردیابی کردهاند، و چه راه حلهایی برای بیرون رفتن از آنها ارائه میکنند؟
چین در دهههای اخیر، با بهرهبرداری از سازوکارهای «جهانی شدن»، به یک قدرت اقتصادی بسیار مهم و نیروی تعیینکنندهای در معادلات منطقهای و جهانی تبدیل شده است. با این حال، برخلاف انتظارات سیاستمداران و کارشناسان غربی، این تحول اقتصادی با دموکراتیکسازی و باز شدن فضای سیاسی چین همراه نشده است. غربیها، و به ویژه آمریکا، چه راهبردی باید برای مهار کردن توسعهطلبی غیردموکراتیک چینیها اتخاذ کنند؟