ایران بیست سال بعد را چگونه تصور می‌کنیم؟ چه تغییرهایی در ایرانِ آینده می‌خواهیم؟ چه سهمی خود ما می‌توانیم در ایجاد این تغییرها داشته باشیم؟ این مجموعه، پاسخ‌هایی‌ست از مخاطبین آسو، و از گفت‌وگوهایی درباره‌ی آینده که در ماه‌های اخیر گردآوری کردیم.
پاسخ دادن به سؤالاتی درباره‌ی ایران ۱۴۲۰ برایم خیلی سخت است، پانزده سال دیگر هشتادوپنج‌ساله خواهم بود و نمی‌دانم آیا زنده خواهم بود و چه کاری می‌توانم انجام دهم. اما امیدوارم ایران ۱۴۲۰ را ببینم و با اینکه در هشتادوپنج‌سالگی خیلی از امکان‌ها محدود می‌شوند، در ساختن آن نقشی داشته باشم.
فکر می‌کنم در ایران امروز، به‌رغم همه‌ی محدودیت‌ها، سرمایه‌های اجتماعیِ مهمی وجود دارد که باید حفظ و تقویت شوند. یکی از مهم‌ترین آن‌ها شبکه‌های داوطلبانه و حلقه‌های کوچک حمایتی است؛ از گروه‌هایی که به خانواده‌های زندانیان سیاسی کمک می‌کنند تا کسانی که برای کودکان محروم از تحصیل، تهیه‌ی کتاب و امکانات آموزشی یا حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار تلاش می‌کنند.
محبوبه حسین‌زاده که تجربه‌ی بیش از دو دهه روزنامه‌نگاری و کنشگری در حوزه‌ی حقوق زنان را دارد می‌گوید عبور از دوقطبی‌ها و ساختن ائتلاف‌های پایدار، نه از گردهمایی‌های بزرگ، بلکه از حلقه‌های کوچک، امن و مستمر آغاز می‌شود و نخستین قاعده‌ی اخلاقی برای ساختن آینده‌ای متفاوت در ایران باید «آسیب نزدن» باشد.
در این مقاله ۲۵۶ کامنت کاربران در پاسخ به یک پست اینستاگرامی آسو با هشتگ #همه‌ی‌ایران‌ها۱۴۲۰ بررسی شده است.
مهرماه امسال، آسو در لندن کارگاهی با عنوان «همه‌ی ایران‌ها؛ ۱۴۲۰» برگزار کرد؛ کارگاهی برای فکر کردن به آینده‌ی ایران و امکان‌های پیشِ رو. عرفان ثابتی در بخشی از این کارگاه، در نطقی کوتاه از اهمیت «تخیل سیاسی و اجتماعی» گفت؛ از ضرورتِ توانایی تصور کردن آینده‌ها و امکان‌هایی متفاوت از آنچه امروز پیش روی ماست.
مهرماه امسال، آسو در لندن کارگاهی با عنوان «همه‌ی ایران‌ها؛ ۱۴۲۰» برگزار کرد؛ کارگاهی برای فکر کردن به آینده‌ی ایران و امکان‌های پیشِ رو. آنچه می‌بینید بخشی از پرسش و پاسخ‌هایی است که درباره‌ی اهمیت تخیل سیاسی و اجتماعی در این جلسه مطرح شد.
رالز برابری‌طلب بود اما در عین حال می‌خواست لیبرالیسم را نیز احیا کند. می‌خواست گره کور دو قرن گذشته‌ی فلسفه‌ی سیاسی را باز کند و دو ارزش عمده‌ی برابری و آزادی را با هم آشتی دهد.
