دموکراسی همیشه این را ممکن میکند که، حتی با واژههایی کاملاً جدید، بپرسیم مردم کیستند؛ درست همان طور که همیشه میتوان به نام آرمانهای دموکراتیک از واقعیتهای یک دموکراسی انتقاد کرد. دموکراسی از بحران دائمی نمایندگی رنج میبرد. ممکن است این بحران صرفاً دربارهی این نباشد که چه کسانی نمایندگی میشوند بلکه به این هم مربوط باشد که شهروندان چگونه نمایندگی میشوند.
جان استوارت میل، فیلسوف بریتانیایی، دید مثبتی نسبت به سرشت بشر داشت، و احتمالاً درک محدودی نسبت به شرارت بشر. او در دوران ویکتوریایی میزیست، زمانی که «تلاش جامعه برای محدود کردن آزادی افراد» بزرگترین مشکلِ موجود بود و، به همین دلیل، او بر آزادی فردی تأکید میکرد. شاید اگر امروز در میان ما میزیست، موضوع تأکیدش تفاوت داشت: مشکل دوران ما آزادی بسیار زیاد و همبستگی بسیار کم است.
جان استوارت میل، فیلسوف بریتانیایی، دید مثبتی نسبت به سرشت بشر داشت، و احتمالاً درک محدودی نسبت به شرارت بشر. او در دوران ویکتوریایی میزیست، زمانی که «تلاش جامعه برای محدود کردن آزادی افراد» بزرگترین مشکلِ موجود بود و، به همین دلیل، او بر آزادی فردی تأکید میکرد. شاید اگر امروز در میان ما میزیست، موضوع تأکیدش تفاوت داشت: مشکل دوران ما آزادی بسیار زیاد و همبستگی بسیار کم است.
تصور میشود که پوپولیستها پس از به قدرت رسیدن، در مواجهه با مشکلات بنیادی، ناکام میمانند و در نهایت قادر به حکمرانیِ موفق نخواهند بود. اما این تصور نادرستی است. رهبران پوپولیست، با اتکای انحصاری به احزاب زیر نظر خود، به مستعمرهسازی حکومت، حامیپروری تودهای، و قانونگراییِ تبعیضآمیز روی میآورند، جامعهی مدنی را محدود میکنند، و دولت را به حکومتِ حزب پوپولیستی تقلیل میدهند.
برخلاف آنچه در ظاهر به نظر میرسد، پوپولیستها رهبرانی شبیه دیگر سیاستمداران نیستند. احزاب زیر نظر آنها نیز تفاوتهای مهمی با دیگر احزاب سیاسی دارند. یک رهبر پوپولیست چه ویژگیهایی دارد و چگونه یک حزب پوپولیستی را برای دستیابی به پیروزی انتخاباتی هدایت میکند؟
پوپولیستها نمیخواهند مردم به طور مداوم در سیاست مشارکت کنند. قرار نیست که همهپرسی آغازگرِ فرایند بیپایان مشورت با شهروندان واقعی برای دستیابی به داوریهای عمومیِ سنجیده باشد؛ هدف از همهپرسی تأیید همان نظر رهبر پوپولیست دربارهی مصلحت عمومیِ واقعی است، و نه تأمین مصالحی که به طور تجربی اثباتشدنی باشد.